tag:blogger.com,1999:blog-335321112012-01-18T20:05:31.389+02:00satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-62467959903307215132012-01-18T20:05:00.000+02:002012-01-18T20:05:31.393+02:00<a href="http://oallosanthropos.blogspot.com/2012/01/1612012.html?spref=bl">O AΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Δευτέρα 16/1/2012 στην πλατεία Συντάγματος</a><div>http://youtu.be/jxb8LhnRu-4</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6246795990330721513?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-54878568615571269982011-08-12T16:15:00.001+03:002011-08-12T16:15:49.567+03:00Δώσ' μου τα χέρια σου <br />κράτησε μακριά τα ψέματα <br />χάρισέ τα σ' αυτούς που μπορούν να σε πιστέψουν <br />θέλεις ν' ακούσεις τόσα πολλά <br />κι εγώ θέλω να κλάψω <br />να κοιτάξω το χώμα <br />σαν τη μόνη αλήθεια <br />σε σκέφτομαι <br />μέσα από σένα είδα εμένα <br />τη στρογγυλή άκρη της γης <br />την απέραντη ακινησία <br />που επεκτείνει την απόσταση <br />κι εξαλείφει το φως <br /> <br />http://www.youtube.com/watch?v=9v05BjjX0Xc&amp;feature=related <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-5487856861557126998?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-15375262792941677672011-04-01T01:35:00.002+03:002011-04-01T01:36:44.576+03:00... τα μεταμεσονύχτια μηνύματα των καινούριων εν δυνάμει εραστών।<br /><br />θα μπορούσα να τους μιλάω γραπτά για ώρες।<br /><br />κρύβομαι και εγώ και εκείνοι χωρίς καμία ενοχή।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-1537526279294167767?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-42265076589294432452011-02-17T21:41:00.003+02:002011-02-17T21:45:32.884+02:00ούτε απέξω<br /><br />ούτε απομέσα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-4226507658929443245?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-77721218590958256352010-11-12T15:18:00.002+02:002010-11-12T15:23:04.603+02:00Δεν θέλω να είμαι ένας ακόμα κρυμμένος θυσαυρός<br />ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί από τον πάτο<br />ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου.<br /><br />Δεν θέλω να είμαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός<br />ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει παρακάτω<br />ούτε με νοιάζει αν με πικράνει το φιλί σου<br /><br />Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου<br />σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου<br />να γίνω αέρας και να ρθω να κλαίω στην αυλή σου<br />σα φίλος, σα θεός, σαν εραστής σου..<br /><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=ATFGkXIwzIs">http://www.youtube.com/watch?v=ATFGkXIwzIs</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-7772121859095825635?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-22286083982819779082010-04-22T13:55:00.000+03:002011-04-28T20:36:46.045+03:00Κάθε φορά που λιποψυχείς εγώ ηττούμαι<br />όχι γιατί είμαι λειψή<br />ούτε γιατί στη δική σου δύναμη βασίζομαι<br /><br />μα θέλω να περπατώ δίπλα σου όρθια<br />σύντροφοι<br />είναι δύσκολα εκεί έξω- γιατί να μην ενωθούμε;<br /><br />είναι σα μια μικρή κλοπή της ψυχής μου<br />η απώλεια του δικού σου σθένους<br />σαν ευθύνη και μαράζι μου<br />το θάμπωμα του βλέμματός σου.<br /><br />μην αρνείσαι την κοινή μας δύναμη..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-2228608398281977908?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-65362679024749771672010-03-29T11:19:00.001+03:002010-03-29T11:29:48.723+03:00Ακούει κανείς;<br />Βλέπει;<br /><br /><em>"ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΑΡΙΟΥ Ζ. 16/03/2010Στη φυλακή αποφάσισαν ανακριτής και εισαγγελέας ότι πρέπει να οδηγηθεί ο Μάριος .Ζ. , γιατί τόλμησε να συμμετέχει στην μεγάλη πορεία της Πέμπτης (11-03-2010) , και είχε την ατυχία να βρεθεί στο πεδίο δράσης ενός ασύδοτου πωρωμένου και ψεύτη αστυνομικού. Ο Μάριος συνελήφθη στην οδό Πανεπιστήμιου, μπροστά στην Αγροτική Τράπεζα, και κοντά στα πάνω του ΕΕΚ και των σωματείων που ακολουθούσαν, από πάνοπλο άνδρα των ΜΑΤ ο οποίος του επιτέθηκε ξαφνικά από πίσω, ερεθισμένος όπως φαίνεται από τα φουντωτά ράστα μαλλιά του και την ανέμελη εμφάνιση του, μπροστά σε δεκάδες άλλους πολίτες που συμμετείχαν στην πορεία και που διαμαρτύρονταν γι αυτό. Με την συνηθισμένη επαγγελματική πώρωση ο αστυνομικός που τον συνέλαβε αφού τον οδήγησε στην ΓΑΔΑ κατέθεσε σε βάρος του ότι είχε κρυμμένα τα χαρακτηριστικά του , ότι του είχε εκσφενδονίσει μολοτωφ και ότι κινδύνεψε από φωτιά .Ο Μάριος είχε την τύχη να καταγράφει η σκηνή της συλλήψεις του από πολλές φωτογραφικές μηχανές και σε video, και προσκομίστηκαν και στην ανάκριση οι φωτογραφίες που αποδεικνύουν αδιάψευστα ότι το πρόσωπο του ήταν εντελώς γυμνό, ότι καμία μολοτωφ και καμία φωτιά δεν υπήρχε στο σημείο που πιάστηκε και στον γύρω χώρο , ότι στο σημείο εκείνο δεν υπήρχε καμία ένταση, που να μπορεί να ταιριάξει με την κατάθεση του αστυνομικού. Εξάλλου, επικαλέσθηκε κατά την ανάκριση δεκάδες μάρτυρες πολίτες, που βρισκόντουσαν παρόντες στο γεγονός και που προσφέρθηκαν αυθόρμητα να καταθέσουν την αλήθεια. Όμως, ανακριτής και εισαγγελέας, αφού άκουσαν εκτός διαδικασίας τους μάρτυρες αστυνομικούς και από την άλλη αγνόησαν τους δεκάδες μάρτυρες υπεράσπισης και τις φωτογραφίες , προχώρησαν στην πρωτοφανή απόφαση για προφυλάκιση .Προφυλάκιση που γίνεται - με τις διατάξεις ενός νόμου , απονομιμοποιημενου ήδη στη συνείδηση της κοινωνίας, αφού η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει εδώ και έξι μήνες την κατάργηση του, - κατά παράβαση των διατάξεων περί προφυλάκισης , και μάλιστα περιφρονώντας, αγνοώντας και παραβιάζοντας επιδεικτικά τις αλλαγές που πρόσφατα έγιναν στο σχετικό άρθρο του νόμου, σύμφωνα με τις οποίες για να επιβληθεί προφυλάκιση απαιτείται να είναι κάποιος ύποπτος φυγής είτε να έχει αμετάκλητες καταδίκες στο ιστορικό του, προϋποθέσεις που καμιά δεν ισχύει για τον Μάριο. Ο Μάριος , που διδάσκει κολύμβηση σε νήπια στον ΟΑΚΑ, δουλεύοντας 7 μέρες την εβδομάδα , οδηγείται στις φύλακες και τα παιδιά του, που στα χέρια του μαθαίνουν να αγαπάνε το νερό , θα χάσουν το δάσκαλο τους. Κι εμείς θα χάσουμε την πίστη μας στο προφανές και στο αυτονόητο Δεν θα χάσουμε όμως την πίστη μας στο Μάριο και θα παλέψουμε για την απόδειξη της αλήθειας , την αποφυλάκιση και την απαλλαγή του. "</em><br /><br />Ακούει κανείς;<br /><br /><em>«Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ», «Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματα απ' αυτούς», «Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό» και άλλα παρόμοια μισαλλόδοξα συνθήματα κραύγαζαν την Πέμπτη, ενώ παρήλαυναν στην Πανεπιστημίου μέλη της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος, όπως μπορεί να δει κανείς στο βίντεο-ντοκουμέντο που δημοσιεύει την Παρασκευή η εφημερίδα «</em><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&amp;id=145379" jquery1269851252027="172"><em>Ελευθεροτυπία</em></a><em>».<br />Τη διενέργεια κατεπείγουσας Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης διέταξε ο αρχηγός του Λιμενικού Σώματος, αντιναύαρχος Θανάσης Μπούσιος ροκειμένου να εξακριβωθούν πλήρως τα αίτια και οι συνθήκες του συμβάντος, ενώ στη διάθεση της υπηρεσίας του τέθηκε ο επικεφαλής του αγήματος των βατραχανθρώπων. Η εντολή δόθηκε από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, καθώς, όπως διαπιστώθηκε από τον έλεγχο του σχετικού βίντεο, οι 36 βατραχάνθρωποι του αγήματος, ανήκουν στη Μονάδα Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος και όχι στην Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών (ΟΥΚ) του στρατού -όπως είχε ειπωθεί αρχικά. Σημειώνεται ότι οι βατραχάνθρωποι του Λιμενικού έχουν κοινή εκπαίδευση με τους αντίστοιχους του στρατού γι αυτό και στο βίντεο φωνάζουν ανα διαστήματα "ΟΥΚ". </em><br /><em></em><br />Βλέπει;<br /><br /><em>"Τραγικό θάνατο βρήκε ένας 15χρονος Αφγανός πρόσφυγας, ο οποίος ψάχνοντας εχθές στα σκουπίδια, βρήκε τελικά... το θάνατο, όταν εξερράγη στα χέρια του βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε βαλίτσα παραπλεύρως κάδου σκουπιδιών.<br />Η έκρηξη, η οποία σύμφωνα με τις μαρτυρίες ήταν ιδιαίτερα ισχυρή, σημειώθηκε στις 22:41 το βράδυ, στη συμβολή των οδών Πολίτη Φωτίου και Ιακωβάτων 61 στα Πατήσια, όπου βρίσκεται το κτίριο της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων.<br />Ο άτυχος 15χρονος μαζί με τη μητέρα του και την 10χρονη αδελφή του, όπως πολλά βράδια έψαχναν στα σκουπίδια για κάτι χρήσιμο, όταν –σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες- η μικρή Αφγανή υπέδειξε στον αδελφό της έναν ταξιδιωτικό σάκο που είχε αφεθεί δίπλα από έναν κάδο, στα 50μ. από το σπίτι τους. O 15χρονος πρόσφυγας πήγε να πάρει το σάκο και τότε σημειώθηκε η έκρηξη, η οποία διαμέλισε τον νεαρό και είχε ως αποτέλεσμα το να χάσει τη ζωή του. Η έρευνα της αστυνομίας δεν έχει ακόμα διευκρινίσει αν η έκρηξη έγινε τη στιγμή που ο νεαρός προσέγγισε τον κάδο ή αφού μετακίνησε τη βαλίτσα. Από την έκρηξη τραυματίστηκαν η 10χρονη αδελφή του θύματος και η μητέρα του, οι οποίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο σε κατάσταση σοκ και ευτυχώς δεν διατρέχουν κίνδυνο."</em><br /><em></em><br /><br /><span style="BACKGROUND-COLOR: #d8d0c8"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6536267902474977167?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-67033622381404348732010-03-15T06:04:00.002+02:002010-11-19T10:04:16.140+02:00<div>όλα τα κατάλαβες</div><br /><div>όλα</div><br /><div>και τη λέρα της εποχής</div><br /><div>και τη νοσηρότητα των ανθρώπων</div><br /><div>και τα σκουπίδια που σε ταΐζουν</div><br /><div>όλα<br /><br />και είπες να γίνεις το φως το αληθινό για εμάς τους πτωχούς τω πνεύματι<br /><br />και έβαλες στον κώλο σου έναν γλόμπο- εννοείται εξοικονόμησης ενέργειας<br /><br /><br /></div><br /><div> </div><br /><div>εύγε φωστήρα- το έκανες το θάμα σου.<br />μόνο που εμείς κοιτάμε πρόσωπα.<br /></div><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6703362238140434873?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-91769561210040022942009-04-06T00:49:00.011+03:002009-04-06T05:07:26.026+03:00Οι αριθμοί όταν γράφονται ολογραφως γίνονται βαρυσήμαντοι.<br /><br /><br /><br /><em><strong><u>Δύο παιδικοί εφιάλτες</u></strong></em><br /><br /><br /><strong>Εφιάλτης ένα: <span style="color:#ff0000;">Φωτιά </span><br /><br /><br />Εφιάλτης δύο: <span style="color:#ff0000;">Κακός καλικάντζαρος κρυμμένος ανάμεσα σε καλούς.</span><br /></strong><br /><br />Ένα δύο, εν δυο<br />Ένα φωτιά, Δύο κακός καλικάντζαρος<br />Ένα δύο, εν δυο<br />Ένα φωτιά, Δύο κακός καλικάντζαρος<br />Ένα δύο, εν δυο<br />Ένα φωτιά, Δύο κακός καλικάντζαρος<br />Ένα δύο, εν δυο<br />Ένα φωτιά, Δύο κακός καλικάντζαρος<br />Ένα δύο, εν δυο<br /><br /><br /><br />___________________________________________________________________<br /><br /><br /><em>Ένα.</em><br /><br /><br />Όταν κλείσεις την πόρτα πρόσεξε, μην ξεχάσεις από πίσω το κλειδί. Δε θα μπορώ να μπω. Κι εσύ όταν κοιμάσαι δεν ακούς την πόρτα ποτέ, ούτε το τηλέφωνο- γι'αυτό μου έδωσες και κλειδί του σπιτιού σου ρε. Στα σοβαρά, αν πάθω κάτι και κοιμάσαι μπορεί και να μην το μάθεις μέχρι την επόμενη μέρα που θα ξυπνήσεις.<br /><br />Γι'αυτό τουλάχιστον μη βάλεις το κλειδί, δεν είναι όμορφο να προσπαθώ να μπω στο σπίτι σου και να μην μπορώ.<br /><br /><br /><br />Είναι άσχημο να προσπαθώ με τόσες λέξεις να σου πω ότι θέλω να μπω σπίτι σου σα να'ναι το δικό μου...;<br /><br />....μήπως είναι περισσότερο άσχημο που το θέλω;<br /><br /><br /><br />Καίγονται οι πατούσες μου και κανείς δεν ακούει που φωνάζω από τον τριακοστό έκτο όροφο του ουρανοξύστη.<br /><br /><strong>Φωτιά.</strong><br /><br /><br /><em>Δύο.</em><br /><br />Νομίζω ότι είσαι ο σερβιτόρος. Δεν είσαι. Είσαι όμως αντιπαθής. Δεν είσαι. Έχεις πλάκα. Γελάω. Με φλερτάρεις. Μου φαίνεται γελοίο. Το σκέφτομαι. Σε φλερτάρω. Με αποφεύγεις. Μεθάω. Σε αγνοώ. Μεθάς. Έρχεσαι σπίτι. Γαμιόμαστε. Ξυπνάμε. Μου λες το μυστικό σου. Επινοώ το δικό μου. Οι υπογραφές πέφτουν σήμερα, στις δεκατέσσερεις του δέκατου μήνα. Αφήνω τους παλιούς εθισμούς για έναν καινούριο.<br />Το παιχνίδι είναι πια δικό μου.<br />Και δικό σου.<br />Άλλο το έπαθλο του ενός άλλο του άλλου.<br />Σου βρίσκω ρόλους, σε σκηνοθετώ, η παράσταση ξεκίνησε.<br />Κάνε τον όμορφο.<br />Κάνε τον ταλαντούχο.<br />Κάνε τον φίλο.<br />Κάνε τον σύντροφο.<br />Κάνε τον ψυχοπονιάρη.<br />Κάνε το δεκανίκι.<br />Κάνε το θύμα.<br />Κάνε τον θύτη.<br />Κάνε τον άρρωστο.<br />Κάνε τον εραστή.<br />Κάνε τον πρωτοπόρο.<br />Κάνε τον ξεχωριστό.<br /><br />Όλοι πρωταγωνιστικοί. Όλοι καλοί.<br />Κανένας δε θα δει το έργο. Ούτε η σκηνοθέτις το αντέχει.<br /><br />Κάνε τον τρομοκράτη.<br />Κάνε τον προδότη.<br />Κάνε τον δολοφόνο.<br />Σκότωσε τον θύτη.<br />Κάνε τον δολοφόνο.<br />Σκότωσε το θύμα.<br /><br /><br /><strong>Κακός καλικάντζαρος κρυμμένος ανάμεσα σε καλούς.</strong><br /><br /><br />Δύο χιλιάδες εννιά. Χωρίς εμπρησμούς και γεννήσεις καλικαντζάρων.<br /><br />Σκέτο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-9176956121004002294?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-27399299596261959492008-09-16T15:13:00.000+03:002008-09-16T15:15:14.656+03:00<span style="font-family:lucida grande;"><br /></span><span style="color:#ffff66;"><strong>Χθες ο ουρανός ήταν κίτρινος και μπερδεύτηκε με το σεντόνι μου<br />Καθώς ξάπλωνα δεν μπορούσα να δω<br />Που τελείωνε η ραφή και ξεκινούσε το σύννεφο<br />Αλλά αποφάσισα να μη με νοιάξει και πολύ<br />Έπρεπε να κοιμηθώ γρήγορα<br />Γιατί ήμουν σίγουρη ότι απόψε θα έρθεις στο όνειρό μου<br />Αλλά ο ουρανός ήταν κίτρινος και μπερδεύτηκε με το σεντόνι μου<br />Και παρόλο που αποφάσισα να μη με νοιάξει και πολύ<br />Βρέθηκα να ταξιδεύω σε ένα σύννεφο<br />Που είναι το σεντόνι μου, φώναξα, πρέπει να κοιμηθώ<br />Να τον συναντήσω στον ύπνο μου<br />Αλλά το σύννεφο συνέχισε να τρέχει στον κίτρινο ουρανό<br />Μέσα από πολύχρωμα γεωμετρικά σχήματα, μπαλόνια ηλίου και ξεφτισμένους χαρταετούς<br />Κοιτούσα γύρω μήπως εκεί κάπου ήσουν<br />Μα δεν ήξερα το πρόσωπό σου<br />Και η φωνή σου έχει αλλάξει από τότε που γεννήθηκες<br />Δεν τη θυμόμουν όσο κι αν πάλευα<br />Και καθώς έτρεχε το σύννεφο εγώ άπλωσα το χέρι μου<br />Και μάζεψα βροχή και χιόνι να τα πάρω σπίτι<br />Και καθώς τα κρατούσα στην αγκαλιά μου προσεχτικά σα μωρό που μόλις έκλαψε<br />το σύννεφο άρχισε να πέφτει<br />Κι εγώ μαζί του έπεφτα, χωρίς φόβο και αμφιβολία καμία<br />Γιατί ήθελα να κοιμηθώ γρήγορα<br />Αλλά ο ουρανός ήταν κίτρινος και μπερδεύτηκε με το σεντόνι μου<br />Και πάλι δεν κατάφερα να σε συναντήσω.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-2739929959626195949?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-14517843797098254552008-09-15T02:32:00.002+03:002008-09-15T02:42:03.591+03:00Kαι Κοπερτί το Κοπερτί κι εμείς θα κουραστούμε<br />θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός<br />Και Κοπερτί το Κοπερτί θα ξεαγαπηθούμε<br />όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός<br /><br />Δε θα φτιάχνεις πια στιχάκια στη γιορτή μου ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί<br />όμως πάντα εσύ θά'σαι Κοπερτί μου το μοναδικό μου Κοπερτί<br /><br />Και Κοπερτί το Κοπερτί θα βγαίνεις μ'άλλα αγόρια<br />κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό<br />Και Κοπερτί το Κοπερτί μετά από χίλια χρόνια<br />θα σου τηλεφωνήσω σ'άλλον αριθμό<br /><br />Γειά σου Κοπερτί θυμάσαι τη φωνή μου αν είσαι ολομόναχο και συ<br />πάρε ένα ταξί κι έλα Κοπερτί μου<br />έλα να γεράσουμε μαζί...<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=ll-me-0Wp-g">http://www.youtube.com/watch?v=ll-me-0Wp-g</a><br /><br /><span style="color:#006600;">Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή Μουσική: Λένα Πλάτωνος</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-1451784379709825455?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-86694675016109439352008-01-25T19:26:00.000+02:002008-01-25T19:43:42.645+02:00τί είναι πιο όμορφο...?<a href="http://bp0.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/R5och4fNLQI/AAAAAAAAAC0/LSFi9eBMC-k/s1600-h/jcbcryh6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159467691530857730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/R5och4fNLQI/AAAAAAAAAC0/LSFi9eBMC-k/s320/jcbcryh6.jpg" border="0" /></a><a href="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/R5ocbYfNLPI/AAAAAAAAACs/UJDULvM2JCM/s1600-h/laughing%20cutie.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159467579861708018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/R5ocbYfNLPI/AAAAAAAAACs/UJDULvM2JCM/s320/laughing%2520cutie.jpg" border="0" /></a><br /><p>...και τι πιο αληθινό?</p><p>Πάντα έψαχνα να βρω πως είναι δυνατόν να λειτουργεί ο εγκέφαλος σε δύο ταχύτητες ταυτόχρονα.</p><p>Κλαυσίγελος.</p><p>Πριν μαζέψω όλα τα σπασμένα γυαλιά από το πάτωμα της κουζίνας σκεφτόμουν συνέχεια ότι δεν πρέπει τα χέρια μου να πιάσουν γυμνά το κομμένο μπουκάλι, είναι επικίνδυνο, και με δεδομένο ότι κάθε πληγή μου στην επούλωσή της γίνεται χαλασμένο δέρμα θα χρειαστεί να προσέξω λίγο παραπάνω. Σου λεω αληθινά, το επανέλαβα στο κεφάλι μου τουλάχιστον εβδομήντα τέσσερεις φορές. Το ψιθύριζα ακόμα και καθώς έπιανα με τον αντίχειρα και τον δείκτη το σπασμένο κομμάτι. Όταν είδα το αίμα έβαλα τα κλάμματα αλλα σιγά, να μη με ακούσει ο Α και με θεωρήσει αδύναμη. Όταν ήρθε μέσα και με είδε με τα αίματα γελούσα δυνατά λέγοντάς του "κοίτα κοίτα, είμαι πολύ βλαξ τελικά, κόπηκα μόνη μου, χα χα χα". Κούνησε το κεφάλι του μουγκρίζοντας κοροϊδευτικά και έφυγε απο την κουζίνα. Κι εγώ συνέχισα να κλαίω, κρυφά πάντα.</p><p>Κλαυσίγελος.</p><p>Μπορώ όταν κλαίω με λυγμούς θρηνώντας ενα ακόμα απο τα "κεκτημένα" μου που χάθηκαν να γελάσω ξαφνικά σαν να κατέκτησα τον κόσμο όλο. </p><p>Δεν τον έχω κατακτήσει.</p><p>Ούτε τον Α ούτε τον κόσμο.</p><p>Αλλά το περίεργο είναι ότι... να.. δεν ξέρω πως να στο πω.. Δεν θέλω να είμαι κατακτητής. Και δε νομίζω ότι θα καταφέρεις ποτέ να σταματήσεις να θυμώνεις γι'αυτό.</p><p>Και τελικά για τί σκατά κλαίω? Για τί σκατά γελάω? </p><p>Κλαίω γιατί το γατάκι που ταΐζαμε το βρήκα πατημένο λίγο πιο πάνω και το μάζεψα με μια σακούλα για να μην το δει και φρικάρει.</p><p>Γελάω γιατί είναι ωραίο που αυτό το γατάκι έφυγε χωρίς να πεινάει γιατί το μεσημέρι του είχα βάλει να φάει τόνο σε νερό.</p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-8669467501610943935?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-24872172169150069242007-09-20T13:21:00.000+03:002007-09-20T13:24:27.579+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RvJKFaSjrCI/AAAAAAAAACM/NMZGpd6Dqzk/s1600-h/juggling.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112229983835892770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RvJKFaSjrCI/AAAAAAAAACM/NMZGpd6Dqzk/s400/juggling.jpg" border="0" /></a> Παραιτήθηκα λοιπόν. Την Παρασκευή θα είναι η τελευταία μου ημέρα στη δουλειά.<br />Να ακολουθήσω το όνειρό μου λεω, να μπάσω τη μουσική για τα καλά στη ζωή μου, χωρίς να κουβαλάω διπλές ταυτότητες και ρόλους που θα τους έπαιζε καλύτερα ακόμα και η Ντενίση.<br />Είπα να αφήσω πίσω αυτή την τεχνοκρατική μουσούδα που μου προκαλούσε δυσανεξία και να κρατήσω την δική μου, να βαλω το κεφάλι μπροστά και όπου με βγάλει, να δω την αλήθεια και το ψέμα μου κατάματα και ας χρειαστώ ακόμα περισσότερες ψυχανάλυσης ώρες στο σπίτι του κουνελιού μου- άλλωστε μου τις προσφέρει δωρεάν, για κώτσους ψάχνεις;<br />Προβλέπεται αποχή από το διαδικτυακό τόπο, μιας και στο σπίτι δεν εχω καν σταθερό τηλέφωνο, πόσο μάλλον ιντερνετ. Αλλά θα τρυπώνω που και που, για να σας κατασκοπεύω και να σας διαβάζω.<br /><br />Είμαι ένα ζογκλεράκι που έχει πετάξει τα μπαλάκια του στον αέρα και περιμένει να δει……<br />Θα προσγειωθούν στα χέρια του<br />Ή θα σκάσουν στο πάτωμα και θα σπάσουν?<br /><br /><br /><br /><br />(……. Και να σπασουν απλά θα γελάω….. άλλωστε εγώ επέλεξα να τα πετάξω…. Ας το χαρώ!)<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-2487217216915006924?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-64428586769131016832007-08-21T11:26:00.000+03:002007-08-21T11:29:10.088+03:00Ξεκίνησα με άδειο κεφάλι και ανάγκη για προσδοκία. Ήθελα να μάθω επιτέλους να προσδοκώ, να κοιτάω τον ουρανό και να ζητάω ό,τι θέλω χωρίς να πέσει κανένα αστέρι. Στο δρόμο φρόντισα να έχω μονίμως το παράθυρο ανοιχτό να με φυσάει ο αέρας, για να καταλάβω πότε πλησιάζουμε τη θάλασσα. Τα χρωστούμενα πέθαναν προ πολλού, συνειδητά και θριαμβευτικά, σα να ήθελα να κράξω τη μεγαλοψυχία μου και να ακούσω τα «μπράβο» που μου έπρεπαν.<br />Και τα άκουσα.<br />Από έναν μεγάλο τσιμεντένιο κύλινδρο, μια σπασμένη καλαμωτή, μια χαλασμένη βρύση, τη σκουριά της και τη θάλασσα. Η νύχτα όταν φτάνει η ώρα της μονομαχίας γίνεται πάντα πιο βίαιη, όσα αστρόφωτα και αν αγκαλιάζει, ακόμα και αν έχει κρεμασμένο πάνω της το φεγγάρι. Ίσως το φως να κάνει τα γύρω σου βίαια. Ίσως η γυναίκα που επιμένει να έχει σκοτάδια για να τη γαμήσει ο άντρας της δεν ντρέπεται μόνο για την κυτταρίτιδά της.<br /><br />Oh lord won’t you buy me a Mercedes Benz<br />My friends all drive Porsches I must make aments<br />Worked hard all my lifetime no help from my friends<br />So lord won’t you buy me a Mercedes Benz… (για κάποιο λόγο αυτό το τραγούδι μου θυμίζει τη Μίσι.)<br /><br />Αυτός ο αέρας είναι γνωστός. Η μυρωδιά από πικροδάφνη και βρεγμένο χώμα, και η αίσθηση από σκουριά στο στόμα, όλα τα ξυπνάνε. Ο Γιώργος μόλις είχε κάνει τα πρώτα μαθήματα κιθάρας και ντρεπόταν να παίξει μπροστά στους μεγάλους. Μου ζήτησε να του σιγοψυθιρίσω το μοναδικό τραγούδι που ήξερε για να μπορέσει να το παίξει σωστά επιτέλους. Δέκα χρονών άνοιξα το στόμα μου να πω στίχους που δεν καταλάβαινα- μάλλον ακόμα δεν καταλαβαίνω.<br />Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω <br />μια σε βρίσκω μια σε χάνω<br />πιο καλή η μοναξιά.<br />Μαλακία μου.<br />Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που τραγούδησα. Η ηλίθια. Κράτησα την παντιέρα της μοναχικής συνειδητότητας που σε παρακρούσεις συναισθηματικές όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Αρχίδια. Έδωσα το μήνυμα και το μήνυμα καταχωρήθηκε σαν barcode σε μακαρόνια Misko νο 2. Και είναι εύκολο να σε σκανάρουν και να κοζάρουν, όσο μάγκας παραμύθας και αν είσαι.<br />Ξέρω πολλούς πια που το πουλάνε το έτερο παραμύθι αβίαστα και αβασάνιστα. Και δε θέλω να τους κρίνω, τα χείλη μου βγάλανε σπυριά από το δάγκωμα για να μην το κάνω. Και ψάχνω να βρω τον λόγο που ένας άνθρωπος χαρισματικός επιλέγει μια συμβατική πραγματικότητα και φτιάχνει μια εκ του ασφαλούς παραμύθα να αναπνεύσει λίγο μέσα από αυτήν, και δε βρίσκω ρε πούστη μου. Γδέρνω το μέτωπό μου μπας και σταματήσει το μυαλό μου να κράζει «αχάριστε μπάσταρδε, άλλοι για να έχουν το ένα από τα δέκα σου γαμιούνται στο τσαλάκωμα και κολυμπάνε στους βόθρους». Δεν μπορεί, για τον μπάσταρδο θα είναι πιο δύσκολο ακόμα. Δεν μπορεί να μην το πληρώνει κάθε μέρα.<br />Το πληρώνει;<br /><br />Ποια γυναίκα είναι πιο πουτάνα; Αυτή που επιλέγει να γαμιέται με όποιον γουστάρει χωρίς να έχει μπάσει κανέναν κακομοίρη στη σοβαροφάνεια μιας σχέσης από αυτές που η κοινωνία βραβεύει με δάφνες, χρυσά σκουλαρίκια και κακόγουστα μανό, ή αυτή που γαμάει τον φίλο του συζύγου της όταν ο τελευταίος ορκίζεται για την αμοιβαία εμπιστοσύνη τους και την ουσιαστική τους επικονωνία;<br />Και τελικά είναι μια από αυτές πουτάνα;<br />Που τελειώνει η πάρτη σου και ξεκινάει η ξεφτίλα σου; Ποια είναι τα όρια που αν τα περάσεις μασάς διαμάντια και φτύνεις γυαλί που λέει και ο Παυλάκης;<br />ΚΑΙ ΓΑΜΗΜΕΝΕ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΡΩΤΑΩ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ;;;;;;<br />Και μετά ακούς…. «δύσκολες οι διαπροσωπικές σχέσεις.. δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων… πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις».<br />Θα υποκλιθώ σε αυτόν που θα διακινδυνεύσει το βόλεμά του για να περπατήσει δύο βήματα παραπέρα, ακόμα και αν χρειαστεί να τα πάει μπουσουλώντας και με σπασμένα χέρια και πόδια. Έγκωσα από τους φανφαρολόγους προκαθορισμένων λεγομένων και τους αντιγραφείς τσιτάτων εκφράσεων προς τέρψιν και αυνανισμό παντός καιρού.<br />Και δε θα δεχτώ ποτέ ότι όλοι είναι έτσι που να γαμιέστε κάτω.<br />Κλικ.<br /><br />Καλώς σας βρήκα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6442858676913101683?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-467678632188629392007-07-24T10:17:00.000+03:002007-07-24T10:20:52.494+03:00... που το τραγουδάτε και ταυτόχρονα χορεύετε ή τσάρλεστον ή κλακέτες...<br /><br />Χρόνια τώρα κάνουμε παρέα<br />κι είμαστε ζευγάρι ταιριαστό<br />και στο πείσμα όλου του κόσμου, που κακό έχει σκοπό<br />δε θα πάψω ούτε στιγμή να σ' αγαπώ<br /><br />Εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει<br />και θα σου χτίσω μια μικρή φωλιά<br />κι όταν το σούρουπο μας αγκαλιάζει<br />θα ζευγαρώνουμε σαν δυο πουλιά<br /><br />Σα μου λεν να φύγω από κοντά σου<br />πιο καλά ο ήλιος να σβηστεί<br />σ' έχω τόσο συνηθίσει, σ' αγαπώ τόσο πολύ<br />ας τον κόσμο κι έλα δώσ’ μου ένα φιλί<br /><br />Εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει<br />και θα σου χτίσω μια μικρή φωλιά<br />κι όταν το σούρουπο μας αγκαλιάζει<br />θα ζευγαρώνουμε σαν δυο πουλιά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-46767863218862939?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-57324082774535658352007-07-03T12:54:00.000+03:002007-07-03T12:58:31.684+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RoodtDVrMcI/AAAAAAAAACE/9CYy1nFvPc8/s1600-h/%CE%B5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082907789268562370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RoodtDVrMcI/AAAAAAAAACE/9CYy1nFvPc8/s400/%CE%B5.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://anadasosi.blogspot.com/">http://anadasosi.blogspot.com/</a><br /></div><div> </div><div>Αντε γιατί θύμωσα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-5732408277453565835?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-6933897664470995462007-06-11T10:28:00.000+03:002007-06-11T15:21:29.944+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/Rmz7wBXrJ5I/AAAAAAAAAB8/GPSPoEI4Fyg/s1600-h/I0BFXCAPG6HDFCAPRKQ4VCA8UQ301CAVB7VOYCAUKATP5CAXIJTY3CA3UP3VUCADQO30OCAD65QIKCA758NKLCAQKXGT1CA9H7C8JCAQP6LA0CAPUX77SCA0OL22KCAFFY261CAR2E0N4CA16RCQNCA93H0SZ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074707682559731602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 151px; CURSOR: hand; HEIGHT: 162px; TEXT-ALIGN: center" height="127" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/Rmz7wBXrJ5I/AAAAAAAAAB8/GPSPoEI4Fyg/s400/I0BFXCAPG6HDFCAPRKQ4VCA8UQ301CAVB7VOYCAUKATP5CAXIJTY3CA3UP3VUCADQO30OCAD65QIKCA758NKLCAQKXGT1CA9H7C8JCAQP6LA0CAPUX77SCA0OL22KCAFFY261CAR2E0N4CA16RCQNCA93H0SZ.jpg" width="102" border="0" /></a><br /><p>Mother, do you think they'll drop the bomb? Mother, do you think they'll like this song? Mother, do you think they'll try to break my balls? Mother, should I build the wall? Mother, should I run for President? Mother, should I trust the government? Mother, will they put me in the firing line? Is it just a waste of time?<br /><em><span style="color:#990000;">Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω τα βάζω στη σακούλα και στα φέρνω<br />Ρωτάς για την καριέρα μου, τη νύχτα και τη μέρα μου κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω<br />Και σκέφτομαι που πίνω κοκα κόλα.. για να’ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα<br />Κι ανοίγω το ψυγείο σου- το έλα και το αντίο σου ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’όλα</span><br /><span style="color:#990000;">Μαμά</span></em> Hush now baby, baby, don't you cry<br /><em><span style="color:#990000;">Πεινάω μαμά</span></em> Momma's gonna make all of your nightmares come true<br /><em><span style="color:#990000;">Φοβάμαι μαμά</span></em> Momma's gonna put all of her fears into you<br /><em><span style="color:#990000;">Γερνάω μαμά</span></em> Momma's gonna keep you right here under her wing<br /><em><span style="color:#990000;">Και τρέμω να’μαι αυτό</span></em> She won't let you fly, but she might let you sing<br /><em><span style="color:#990000;">Που χρόνια ανησυχείς</span></em> Momma's will keep baby cozy and warm </p><br /><p><em><span style="color:#990000;">Ωραία….νεα…. και ατυχής</span></em> of course Momma's gonna help build the wall </p><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-693389766447099546?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-10820054152052593042007-06-06T14:50:00.000+03:002007-06-06T14:57:02.298+03:00<p>Το χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι<br />χορεύει τσιφτετέλι στο χορό των μπιζελιών<br />και τα κολοκυθάκια χτυπάνε παλαμάκια<br />πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν</p><p>Μ' ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν<br />προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών<br />Ήρθ' η ώρα πια και γω, ήρθ' η ώρα πια και γω<br />να χορέψω με λαχτάρα, αγκαλιά με μια αγκινάρα<br />το πρώτο μου τανγκό</p><p>Βλήτο και σπανάκι χορεύουνε συρτάκι<br />χορεύουνε συρτάκι στο χορό των μπιζελιών<br />κι η μπάμια η μεγάλη χορεύει πεντοζάλη<br />πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν</p><p>Μ' ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν<br />προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών<br />Ήρθ' η ώρα πια και γω, ήρθ' η ώρα πια και γω<br />να χορέψω με λαχτάρα, αγκαλιά με μια αγκινάρα το πρώτο μου τανγκό</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-1082005415205259304?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-31765857164226334982007-05-31T13:07:00.000+03:002007-05-31T13:09:53.353+03:00<p align="center"><a href="http://fakellaki.blogspot.com" target="_blank"><br /><img height="627" src="http://bp2.blogger.com/__6RaPJY5gdw/RlwRZDywErI/AAAAAAAAAB4/BdVlQG5_HPA/s1600/fakellaki_malpractise.jpg" width="210" border="0" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-3176585716422633498?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-62063669959122914182007-05-28T11:06:00.000+03:002007-05-28T11:10:41.831+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RlqOKk6AnTI/AAAAAAAAABs/DeVy0qwuN7k/s1600-h/2006052501_road_to_heaven.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069520642915736882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RlqOKk6AnTI/AAAAAAAAABs/DeVy0qwuN7k/s400/2006052501_road_to_heaven.jpg" border="0" /></a><br /><div>Τρέξε Αμαλία, τρέξε....</div><div><a href="http://fakellaki.blogspot.com">http://fakellaki.blogspot.com</a></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6206366995912291418?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-64952396784487848472007-05-23T08:55:00.000+03:002007-05-23T09:07:46.968+03:00Απόψε κατάλαβα πως είναι να νιώθεις ότι βιάζεται το σπίτι σου.<br />Πώς είναι να νομίζεις ότι από στιγμή σε στιγμή μπορεί να σου καρφωθεί ένα μαχαίρι ή μια σφαίρα στην πλάτη.<br />Κάποια στιγμή την ώρα που κοιμόμουν άκουσα βήματα στο πάτωμα του δωματίου. Έτσι ζαβλακωμένη όπως ήμουν, γύρισα πλευρό και άνοιξα στιγμιαία τα μάτια μου. Είδα από πάνω μου έναν τύπο με απλωμένο το χέρι προς το μέρος μου, και ένιωσα στο σβέρκο μου κάτι υγρό να πέφτει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα πειστεί ότι είναι πραγματικότητα αυτό που ζω, ήλπιζα ότι επρόκειτο για κακό όνειρο. Όταν συνέχισε να πέφτει αυτό το υγρό στο σβέρκο μου και συνειδητοποίησα ότι το δεξί μου χέρι είχε ήδη μουδιάσει, κατάλαβα ότι κάποιος μπήκε στο σπίτι μου και ευχόμουν απλά να ήθελε να με κλέψει. Έμεινα εκεί ακίνητη, και προσπαθούσα να ελέγξω την αναπνοή μου ώστε να ακούγεται βαριά, σαν να κοιμάμαι, και τα άκρα μου να μην τρέμουν. Άκουγα τόσο δυνατά την καρδιά μου, που αναγκάστηκα να αρχίσω να μετράω ώστε να πάρουν οι σφυγμοί μου το ρυθμό που όριζα εγώ, και όχι αυτόν του τρόμου. Έμεινα εκεί ακίνητη για αρκετή ώρα, και ο τύπος συνέχιζε να είναι από πάνω μου. Από τη μια ευχόμουν να κοιμηθώ να μη μάθω τη συνέχεια, από την άλλη έσφιγγα τα δόντια μου να μη με πιάσει αυτή η μαλακία που μου έριξε. Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε όταν άκουσα πάλι τα βήματά του στο ξύλινο πάτωμα, άκουσα τα βήματά του στην κουζίνα, στο μπαλκόνι, άκουσα έναν ήχο στο κάγκελο και μετά σιωπή. Αλλά όχι την όμορφη, αυτή που δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει. Και σκεφτόμουν όλη μου τη ζωή, τους γονείς μου, την αδερφή μου, τους φίλους μου, το πόσο ωραία είχα περάσει την προηγούμενη στο Σταυρό και πόσο άσχημα μου το πήρε πίσω. Και κάποια στιγμή αποφάσισα ότι θα ανοίξω το φως. Και το έκανα. Δεν είχε αλλάξει τίποτα στο δωμάτιο σε πρώτη ματιά. Πήγα μέσα στην κουζίνα με το κινητό στο χέρι και έτοιμο το τηλέφωνο του πατέρα μου και φώναζα. Ακόμα και μέχρι εκείνη τη στιγμή ευχόμουν να ήταν εφιάλτης, μέχρι που είδα την ορθάνοιχτη μπαλκονόπορτα - την οποία είχα κλείσει μεν αλλά ως ηλίθια δεν είχα κλειδώσει- και το ηχεία του στερεοφωνικού γυρισμένα- προφανώς προσπάθησε να το πάρει αλλά τα μπλεγμένα καλώδια και τα αρκετά μικρομπλιμπλίκια στη βιβλιοθήκη δε θα έμεναν ήσυχα για να κάνει τη δουλειά του, άσε που το είχα πάρει πριν δύο χρόνια 90 ευρώ- σιγά τη μπάζα για τόσο μακελειό.<br />Τώρα όλοι ξέρουμε ότι τα βράδια εγώ θα κλειδαμπαρώνομαι. Δε θα αφήσω να με επηρεάσει, θα κοιμηθώ πάλι απόψε το βράδυ μόνη μου- εντάξει, η αλήθεια είναι ότι όταν άνοιξα όλα τα φώτα και ήμουν πια μόνη μου και χεσμένη πήρα τον πατέρα και πήγαμε στο σπίτι τους, όπου για να συνέλθω έβλεπα σε DVD το "Μια τρελή τρελή οικογένεια". Είμαι πιο ήρεμη τώρα, εκτός από τις στιγμές που το διηγούμαι. Εκεί κλαίω και ευχαριστώ που όλο αυτό τελείωσε χωρίς καμία απώλεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6495239678448784847?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com64tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-69263176141407763392007-05-16T13:10:00.000+03:002007-05-16T13:11:01.554+03:00Θέλω έναν μαγικό φακό. Έναν φακό που θα φωτίζει τις πιο ασθενικές μνήμες των ανθρώπων. Που θα έχει στην άκρη του ένα εξόγκωμα διέγερσης, αφυπνιστική βελόνα που θα χώνεται με φόρα στους καλοταϊσμένους κώλους των βολεμένων δεσποινίδων και των βαριάρχιδων κυρίων. Που θα έχει τη δυνατότητα να σου ξερνάει στη μούρη όσα υποστήριξες, πίστεψες, γάμησες, ενστερνίστηκες, φοβήθηκες και βρώμισες στη διαδικασία. Να περνούν μπροστά σου σα να βρίσκεσαι σε μετρό και κοιτάς από το παράθυρο διαφημιστικές ταμπέλες, να σου στουμπώνονται μέσα στο σκατόμυαλό σου και να μην τα ξεχνάς ξανά ποτέ. Κι έτσι όταν κοκορεύεσαι για τα επιτεύγματα που με κόπο και ιδρώτα τα απέκτησες και μου ψηλώνεις πέντε πόντους, τσουπ να σου χώνεται η βελόνα και να σου σκάει η εικόνα σου να γλείφεις κατουρημένα βρακιά για να αποκτήσεις λίγη ματαιότητα παραπανίσια. Όταν εσύ πολιτικοποιημένε αρχιμαλακοκαύλη μου το παίζεις επαναστάτης ιδεών και φωνάζεις στους δρόμους για φρονήματα και δικαιώματα να σου θυμίζει πως βόλεψες την κόρη σου παροτρύνοντάς την να πιπώσει τον χοντρό βουλευτή για μια θέση στον ήλιο και στην καλοπέραση. Όταν εσύ παρλαπίπα πολυγαμιά κλαις που έπιασες την γυναίκα σου με δερμάτινο στρινγκάκι να καβαλάει τον γείτονα να σου θυμίζει όλες τις φορές που τη γαμοσταύρισες γιατί η μανσέτα στο πουκάμισο δεν ήταν σωστά σιδερωμένη. Όταν εσύ καλοδιατηρημένη εξηντάρα τραβάς τα δέρματά σου για να στην πέφτουν τζοβενάκια στα Κολωνάκια και να ροκανίζουν ικανοποιημένα τα λεφτά του άντρα σου αφού πλένουν τα στόματά τους με μπεταντίν για να φύγει η μουνίλα, να σου θυμίζει τα χαϊμαλιά και τα ταγάρια που κουβαλούσες στις πορείες τις ΚΝΕ και την περιφρόνησή σου στις ξανθιές δεξιές τσουλίτσες συμφοιτήτριες. Να ψάξω θέλω όλων των ανθρώπων τις προσωπικές προδοσίες, και να τις μαζέψω σε έναν μεγάλο κάλαθο άχρηστων προσδοκιών και να τις κάψω με βενζίνη. Και μετά να βρω τις δικές μου, να τις απλώσω μπροστά μου και να ρίξω στον εαυτό μου μια ανυπέρβλητη ροχάλα που έχω και τα μούτρα να κρίνω τους άλλους αντί να κοιτάω τα σκατά μου.<br />Το όνομά μου είναι ματαιοδοξία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6926317614140776339?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-81309816258704322802007-05-16T11:37:00.000+03:002007-05-16T16:11:12.706+03:00Σε δέντρο ψηλό με κλαδιά γεμάτα φούσκες χρωματιστές καθόταν από κάτω. Φούσκες από αυτές που κάνουν τα μικρά κορίτσια φυσώντας απαλά το καλαμάκι βουτηγμένο στη σαπουνάδα και γελούν όταν με το σκάσιμο πιτσιλιέται η μύτη τους. Από αυτές που στο φως ιριδίζουν παιχνιδιάρικα και στα πλάγια τους θαρρείς ότι τρέχουν καταρράχτες. Κοιτούσε τις φούσκες από μακριά, και στα χέρια της κρατούσε μια κλωστή δεμένη κόμπο. Κλωστή από μετάξι, ευαίσθητη και εύθραυστη, να την ξεμπλέξει δεν προσπάθησε ποτέ. Όχι από τίποτα άλλο, από φόβο μη τη σπάσει μόνο. Τόσα έχει σπάσει, όλα αυτά τα κομμάτια ίδρωσε να τα μαζέψει, και πάλι στη διαδικασία κάτι χάθηκε, κάποια άκρη είχε σπάσει περισσότερο, δεν ενωνόταν με το άλλο της κομμάτι. Ποτέ κανείς δεν ενώνεται με το άλλο του κομμάτι. Ποτέ οι φούσκες δεν ξαναγεννιούνται αν σκάσουν. Να ξαναφυσήξεις πρέπει, όχι δυνατά από επιθυμία να ξαναδείς τα χρώματά τους, τίποτα δε θα πετύχεις. Με υπομονή, απαλά, κι ας καίγεται το μέσα σου για φως και χρώμα, για την αποκατάσταση.<br /><br />Το δέντρο το ψηλό με τα κλαδιά γεμάτα φουσκες χρωματιστές κοιτούσε από κάτω. Κάθε φούσκα και όνειρο, κάθε σκάσιμο και λήθη. Εκεί οι προσδοκίες, εκεί τα σχέδια, εκεί τα κεκτημένα. Όλα μέσα σε φούσκες. Κι εκείνη κρατούσε ακόμα αυτό το μεταξένιο κουβάρι, το έπαιζε αμήχανα στα δάχτυλα, αλλά απαλά, με υπομονή, μη σπάσει τίποτα. Όχι όπως τότε, που έσπασε το πόδι του ξύλινου μικρού αλόγου. Και έκλαιγε ο παιδικός της φίλος απαρηγόρητος, την κατηγορούσε για την σκληρότητά της, για το θράσος και την αναισθησία της, που μπόρεσε να σπάσει το πόδι του ταξιδιάρικου παιχνιδιού. Κι εκείνη στεκόταν και τον κοιτούσε, αποσβολωμένη, χωρίς να πει τίποτα, χωρίς να κλάψει, κενή και ανέκφραστη. Και όσο την κοιτούσε ο μικρός της φίλος τόσο περισσότερο την κατηγορούσε, άλλο τόσο έκλαιγε. «Νόμιζα ότι παίζαμε….» σιγοψιθύρισε και έφυγε.<br /><br />Τώρα που κάθεται πάνω στο δέντρο, με ένα ποτήρι σαπουνάδα στο ένα χέρι και το καλαμάκι στο άλλο και τον ήλιο να καθρεφτίζει τις καινούριες φούσκες, ο αέρας φυσάει αλλιώς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-8130981625870432280?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-38549874656744255332007-05-08T14:41:00.000+03:002007-05-08T14:45:26.007+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RkBigsg_eII/AAAAAAAAABk/SbJS332qFx4/s1600-h/%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%B9.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062154295009310850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RkBigsg_eII/AAAAAAAAABk/SbJS332qFx4/s400/%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%B9.bmp" border="0" /></a><br /><div><em>Ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο παίζει εξαίσια μουσική παριστάνοντας τον πλανόδιο μουσικό την ώρα της πρωινής αιχμής σε σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον. Άραγε πόσοι θα σταματήσουν για να τον ακούσουν;<br />Το πείραμα έκανε η «Ουάσιγκτον Ποστ». Ο βιολιστής ήταν ο 39χρονος Τζόσουα Μπελ, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, ένα πολύτιμο Στραντιβάριους. Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ΄ έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζομένους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Μπελ, ντυμένος με τζιν, μπλουζάκι και καπέλο του μπέιζμπολ, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας έξι αριστουργήματα της κλασικής μουσικής- ξεκίνησε με το «Chaconne» από την παρτίτα Αρ. 2 του Μπαχ. Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για «μαγιά». Τρία λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Εξήντα τρεις άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μια γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν έξι λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει. Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. Επτά σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. Είκοσι επτά έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν- συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά. Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι. Και στις τρεις ομάδες υπήρχαν λευκοί, μαύροι και ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες. Μία μόνο δημογραφική ομάδα είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά. Όλα βιντεοσκοπήθηκαν με μια κρυφή κάμερα. Στην ταινία βλέπεις ανθρώπους να περνούν κατά κύματα, με χάρτινα ποτήρια καφέ στο χέρι και κινητά στο αυτί, σ΄ έναν θλιβερό χορό αδιαφορίας, αδράνειας και βιασύνης. Ο βιολιστής μοιάζει αποκομμένος από το κοινό του, που δεν τον βλέπει και δεν τον ακούει- ένα φάντασμα. Όμως είναι ο μοναδικός που βρίσκεται πραγματικά εκεί- τα φαντάσματα είναι οι άλλοι. Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στη ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα καλύτερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, σχολιάζει η «Ποστ», αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μάς κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κωφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε; </em></div><div><em></em> </div><div><em>(πηγή: Τα Νέα, 13 Απριλίου 2007)</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-3854987465674425533?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-75789413864067404462007-05-08T12:28:00.000+03:002007-05-08T12:29:30.318+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RkBCv8g_eHI/AAAAAAAAABc/8tsQ7gktRR0/s1600-h/rain2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062119372630227058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RkBCv8g_eHI/AAAAAAAAABc/8tsQ7gktRR0/s400/rain2.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><em>Πόσες φορές κοίταξες τον ουρανό σήμερα?<br />Προσπάθησα μια αλλά τυφλώθηκα από την αντηλιά<br />Και μετά? Ξαναπροσπάθησες?<br />Προσπάθησα και δεύτερη αλλά άρχισε να ψιχαλίζει.<br />Μετά? Παραιτήθηκες?<br />Προσπάθησα και τρίτη αλλά πια έβρεχε πολύ.<br />Και τι έκανες?<br />Χόρεψα.</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-7578941386406740446?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-32980500990011379572007-04-30T13:43:00.000+03:002007-04-30T13:51:19.346+03:00Αυτό έπαθα.<br />Γιατί έτσι γουστάρω.<br />Κι επειδή έχει πλάκα<br />να γράφεις έτσι<br />χωρίς<br />να φτιάχνεις μεγάλες προτάσεις.<br />Και αυτό<br />το κάνει αυτό<br />το αγόρι που περπατάει<br />στα δάση.<br />Πολύ θέλω να τον δω αυτόν<br />Είμαι σίγουρη ότι θα είναι 30 κιλά<br />τόσο περπάτημα<br />που έχει ρίξει.<br />Ασε που είναι και<br />συμπαθητικό αυτό το αγόρι<br />και γράφει και καλά.<br />Αυτό μάλιστα,<br />είναι ψυχοθεραπευτικό Blog.<br />Και του Μπιλζούκου είναι<br />γιατί με καλοπιάνει<br />όταν παθαίνω βλακεία.<br />Και γιατί τον αγαπώ.<br />Αλλος τίτλος<br />άλλο θέμα<br />άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.<br /><br />ΚΑΙ ΝΑΙ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΤΕΛΙΚΑ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΣΤ ΕΙΝΑΙ ΜΠΙΛΖΟΥΚΙΤΙΔΑ- Ή ΑΛΛΙΩΣ "ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΜΑ"!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-3298050099001137957?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-5071603642893135362007-03-26T13:36:00.000+03:002007-03-26T14:28:00.505+03:00Στο τέλος όλοι ανεβαίνουν.<br />Λίγα λεπτά μετά τον σεισμό, καθώς έτρεχε πανικόβλητος στους δρόμους της πόλης, σπρώχνοντας όποιον η υστερία του έφερνε μπροστά του, την είδε να στέκεται στη μέση της λεωφόρου ακίνητη, με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό. Γύρω τις τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ψηφιδωτό χρωματιστό, και οι κόρνες τους για πρώτη φορά ηχούσαν τρόμο. Εκείνη ατάραχη, συνέχιζε και κοιτούσε ψηλά, χωρίς καμία έκφραση στο πρόσωπό της, με τα μαλλιά της χυμένα πίσω και τα χέρια της κρεμασμένα από το βάρος των πλαστικών σακουλών του σούπερ μάρκετ. «Τρελή», σκέφτηκε, και συνέχισε να τρέχει προς άγνωστη κατεύθυνση. Έπρεπε να βρει ένα καρτοτηλέφωνο, να πάρει σπίτι να δει αν όλα είναι καλά. Ένας νεαρός πανικόβλητος σκόνταψε και έπεσε με δύναμη πάνω του, τον έριξε κάτω, σηκώθηκε γρήγορα και χωρίς να κοιτάξει πίσω του συνέχισε να τρέχει. Όπως έπεσε, το κεφάλι του χτύπησε στο κράσπεδο του πεζοδρομίου, και για λίγο έχασε τις αισθήσεις του. Όταν άνοιξε τα μάτια του, εκείνη στεκόταν από πάνω του και ακουμπούσε το χέρι της στο μέτωπό του. Τον κοιτούσε χωρίς να τον κοιτάει. Τον τρόμαξε το βλέμμα της. Κοίταξε διστακτικά τριγύρω, κόσμος πολύς μαζεμένος, βιτάμ, πορτοκάλια, σπασμένα μπουκάλια κρασί και ζάχαρη πεταμένα γύρω γύρω, κι εκείνη εκεί, με το χέρι της ακουμπισμένο ευλαβικά στο πρόσωπό του και το βλέμμα της πέραν του κόσμου αυτού.<br /><br />«Τι συνέβη;»<br />«Μεταφέρθηκες.»<br />«Τι εννοείτε;»<br />«Όλα είναι εντάξει τώρα, μην ανησυχείς. Κατάφερες και έκανες την μετάβαση.»<br />«Δεν καταλαβαίνω, ποια είστε;»<br />«Θα θυμηθείς.»<br /><br /><span style="color:#993300;"><em>Δώσε μου μια λέξη να σου δώσω όλο το φως της ζωής μου.<br />Μία λέξη μόνο που να μπορεί να χωρέσει την αλήθεια όλων των κατοίκων του σύμπαντος αυτού .<br />Σκότωσέ με. Μπορείς?<br />Αντέχεις να με στείλεις πίσω?</em><br /></span><br />Πρέπει να πέρασαν δύο- τρεις ημέρες. Ημέρες που δε θυμάται ακόμα καθαρά. Πέρα από ένα ταξί, έναν άγνωστο δρόμο, ένα πέτρινο σπίτι κι εκείνη να τον φροντίζει, όλα τα άλλα δεν επανέρχονται με κανέναν τρόπο στο νου του. Οι καθάριες θύμησες ξεκινούν από τη μέρα που του μίλησε για πρώτη φορά.<br />«Πως νιώθεις;»<br />«Μουδιασμένος και μπερδεμένος. Θα μου πεις ποια είσαι;»<br />«Δε χρειάζεται να σου πω, ξέρεις ήδη. Απλά δε θυμάσαι ακόμα.»<br />«Ξέρεις το όνομά μου;»<br />«Ναι.»<br />«Ποιο είναι;»<br />«Φιλιπ».<br /><br /><span style="color:#993300;"><em>Θυμάσαι τότε που μου ζήτησες να πάρουμε μαθήματα; Να κατέβουμε στη γη, αλλού εσύ αλλού εγώ, και να βιώσουμε αυτά που οι άνθρωποι μόνο μπορούν; Σου είχα πει να μη βάλεις δύσκολα, εκεί κάτω οι άνθρωποι επινόησαν ένα συναίσθημα που δείχνει ανυπόφορο, έναν κραδασμό υπόγειο και χαμηλό, ένα χρώμα από αυτά που εμείς δεν ενστερνιζόμαστε. Πόνο τον λένε, και είναι σαν να τον κυνηγούν για να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι είναι ζωντανοί.</em><br /></span><br />Ο Φίλιπ τράβηξε το τελευταίο φύλλο. Το ακούμπησε ευλαβικά πάνω από τη μορφή του σπαθάτου βαλέ και η αγωνία του απλώθηκε σε ολόκληρο το δωμάτιο. Η μάντισσα γύρισε να δει τι κρύβει το χαρτί, τα μάτια της γυάλισαν στην όψη του άσσου μπαστούνι, λες και χαιρόταν με το δυστύχημα του συνομιλητή της.<br />«Θάνατος», είπε με κοφτή φωνή.<br />«Θάνατος; Ποιος θάνατος; Ποιος πεθαίνει;»<br />«Η εδώ ζωή σου.»<br /><br /><em><br /><span style="color:#993300;">Πως ξέρεις ότι πεθαίνεις; Πως καταλαβαίνεις ότι γυρνάς πίσω; Βλέπεις φως; Νιώθεις λύτρωση; Πονάς που αφήνεις πίσω σου αυτούς που σε αγάπησαν; Πως;</span></em><span style="color:#993300;"> </span><br /><br /><br />«Πες μου πως σε λένε, με εξοργίζεις!!! Βρίσκομαι εδώ τόσους μήνες, με μια άγνωστη που μου λέει ακαταλαβίστικες μαλακίες, νιώθω άλλος ενώ είμαι ο ίδιος και δε θυμάμαι τίποτα!!! Πες μου πως σε λένε!!!!»<br />«Θα σου πω, μη φωνάζεις. Απλά ήθελα να το θυμηθείς μόνος σου. Δεν ήθελα να σου κάνω κακό».<br />«Μια λέξη που να έχει νόημα ζητάω από εσένα, μια λέξη!!! Κάνε κάτι να θυμηθώ, βοήθησέ με, τρελαίνομαι!!»<br />«Το όνομά μου είναι Λέσια.»<br />«…. Λέσια….; Εσύ;»<br />«Εγώ.»<br /><br /><span style="color:#993300;"><em>Θυμάσαι; Σου έλεγα να διαλέξεις απλά μαθήματα. Κι εσύ διάλεξες με πόνο να βρεθείς κοντά μου όσο είμαστε στη γη. Επέλεξες να περάσεις τόσο πόνο για να καταλήξουμε πάλι στην αρχή. Και όλα αυτά γιατί ακόμα και τότε δεν ήξερες …Τώρα όμως ξέρεις. Απέχω μια σκέψη μακριά σου. Μόνο μια σκέψη.</em><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cc33cc;">Δώσε μου μια λέξη.<br />Μια λέξη που να περικλείει τις αλήθειες όλων όσοι κοιτούν ψηλά.<br />Και όταν γυρίσω πίσω, εκεί<br />που τα χρώματα ακούγονται<br />και οι ήχοι μυρίζουν<br />θα στη χαρίσω.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-507160364289313536?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-35427167910246719422007-03-22T09:41:00.000+02:002007-03-22T10:30:31.020+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RgI-kpOctRI/AAAAAAAAABI/a8OPWKNJW3Q/s1600-h/12581_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RgI-kpOctRI/AAAAAAAAABI/a8OPWKNJW3Q/s400/12581_1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044663331871044882" /></a><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RgIzxZOctQI/AAAAAAAAABA/-F1oZOzqkGI/s1600-h/246069-11272440.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RgIzxZOctQI/AAAAAAAAABA/-F1oZOzqkGI/s400/246069-11272440.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044651456286471426" /></a><br /><br /><em>Πήγα την Δευτέρα και είδα την παράσταση και δε θα μπορούσα να μη σας την προτείνω. Και γιατί η γνωστή μου η Ρόζα που παίζει εκεί δίνει ρέστα, αλλά κυρίως γιατί όλη η ομάδα <strong>Ex Animo </strong>αποτελείται από ταλαντούχους ανθρώπους που γουστάρουν αυτό που κάνουν και έχουν φροντίσει να το εισπράττει αυτό ο θεατής. Παίζεται στο <strong>Θέατρο της Άνοιξης </strong>στο Μεταξουργείο κάθε Δευτέρα και Τρίτη- ελπίζω να συνεχιστεί και του χρόνου γιατί πραγματικά αξίζει να το δει κανείς. Πρόκειται για παρωδία της γνωστής ιστορίας του Μπραμ Στόουκερ (βασισμένη στο εξπρεσιονιστικό έργο του F. W. Murnau), την ιστορία αιώνιας αγάπης του κόμη Δράκουλα με την Ελιζαμπέτα. Ο τρόπος απόδοσης όμως της ιστορίας, και η προσέγγιση της ομάδας Ex Animo που παίζει πολύ με το σώμα, την κίνηση, τη χειρονομία, τους περίεργους ήχους παραγόμενους από τον ηθοποιό, τη γκριμάτσα και τον αυτοσχεδιασμό θα σας κάνουν να κλαίτε από τα γέλια. Για όλα τα παιδιά έχω να πω καλά λόγια, αλλά επιτρέψτε μου να τονίσω τον ενθουσιασμό μου για τη <strong>Ρόζα Κυρίου</strong>, όχι επειδή είναι γνωστή μου, αλλά γιατί πραγματικά η τύπισσα κλέβει την παράσταση! Παίζει τον Ίγκορ, τον υπηρέτη του Δράκουλα, και είναι αυτή που θα σας καλωσορίσει στο θέατρο και θα σας πει που είναι οι θέσεις σας. Κάνει μια φωνή μπάσα, της έχουν βάλει και 42 μαξιλάρια να φαίνεται χοντρή και φροντίστε να μην αργήσετε να μπείτε μέσα, θα σας κάνει ρόμπα! Νοσφεράτου είναι ο <strong>Δημήτρης Ζωγραφάκης</strong>- αυτόν κάπου τον έχω ξαναδεί αλλά δε θυμάμαι που! Την Ελιζαμπέτα παίζει η <strong>Κωνσταντίνα Λαδοπούλου</strong>- αυτή η Ελιζαμπέτα είναι τυφλή, χαριτωμένη και αφελής, πολύ μας άρεσε! Το δίδυμο του Τζόναθαν (<strong>Παύλος Εμμανουηλίδης</strong>) και του Δόκτωρος Βαν Χέλσινγκ (<strong>Ζήσης Ρούμπος</strong>) τα σπάει πραγματικά, όχι σαν το παπαράιζ που τελικά μόνο τα νεύρα μας σπάει!!! Η <strong>Φωτεινή Τιμοθέου </strong>παίζει τη Λούσυ, η οποία γίνεται και γκόμενα του Ίγκορ κάποια στιγμή- έχει και ερωτικές σκηνές το έργο, σπεύσατε σας λεω!! <br />Δε θα μπορούσα να παραλείψω να σας πω ότι τη μουσική και την σύνθεση των τραγουδιών έχει αναλάβει ο <strong>Στάθης Δρογώσης</strong>, ο οποίος παίζει πιάνο στην παράσταση- λέει και δυο ατάκες και φοβόταν ότι θα τις ξεχνούσε κιόλας. Τους στίχους των τραγουδιών έχει γράψει το δίδυμο Τζόναθαν- Εμμανουηλίδης και Βαν Χέλσινγκ- Ρούμπος, και σε αυτούς οφείλεται και η επιμέλεια των κειμένων και ο σχεδιασμός του σκηνικού. Η σκηνοθεσία είναι του <strong>Γιάννη Μαργαρίτη</strong>, τα κοστούμια της <strong>Ισαβέλλας Μαυρή </strong>και του Βαν Χέλσινγκ- Ρούμπου.<br />Όλα τα παιδιά είναι απόφοιτοι της σχολής Βεάκη.<br />Αν νιώσετε ότι πέφτετε γιατί είναι βουρκωμένη η Δευτέρα σας, πεταχτείτε μέχρι το Μεταξουργείο... σίγουρα τα παιδιά θα σας φτιάξουν τη διάθεση!!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-3542716791024671942?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-73296922257273007822007-03-15T10:14:00.000+02:002007-03-15T10:21:30.690+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RfkB_d7W8LI/AAAAAAAAAAw/HVn37LRdv94/s1600-h/eip.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_Q9CJmI6wN4s/RfkB_d7W8LI/AAAAAAAAAAw/HVn37LRdv94/s400/eip.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042063447694962866" /></a><br /><br /><br /><br /><em>I waited all day..<br />You waited all day..<br />But you left before sunset.<br />And I just wanted to tell you the moment was beautiful.<br />Just wanted to listen to bad music,<br />drive bad cars,<br />watch bad TV..<br />Should have stayed for the sunset.<br />...if not for me.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-7329692225727300782?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-20377152440184888722007-02-16T12:31:00.000+02:002007-02-16T12:48:39.659+02:00Τραβάτε με κι ας κλαίω!!!<br />Απαντάω στην πρόκληση του <a href="http://evieninja.blogspot.com/">γλυκοκολοκυθίου</a> , σκέφτομαι (που λέει ο λόγος) και γράφω...<br /><br />1. Ξυπνάω υπολογίζοντας μισάωρα. Δηλαδή έχω πχ να παω κάπου στις 9. Οι σκέψεις που κάνω είναι αντίστροφες κι έχουν ως εξής: "μισή ώρα να για τη διαδρομή, 8:30, μισή ώρα να βαφτώ, 8:00, μισή ώρα να στεγνώσω τα μαλλιά μου 7:30, μισή ώρα να κάνω μπάνιο 7:00, μισή ώρα να περιμένω να ζεσταθεί το νερό 6:30". Δηλαδή για να είμαι κάπου στις 9 θέλω να ξυπνάω 6:30. Και φυσικά δεν το κάνω ποτέ!!!<br /><br />2. Προσπαθώ να πείσω τους πάντες ότι δεν γκρινιάζω, αλλά παραπονιέμαι χαριτωμένα. Μάταια.<br /><br />3. Όταν ανεβαίνω στη σκηνή και τραγουδάω παθαίνω μετάλλαξη, γίνομαι μια άλλη, νιώθω σα να γεννιέμαι στην αρχή της συναυλίας και να πεθαίνω στο τέλος της και πάλι από την αρχή.<br /><br />4. Είμαι ερωτευμένη με τους φίλους και τις φίλες μου. Τους θαυμάζω, τους αγαπάω, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτούς, νιώθω η πιο τυχερή γυναίκα του κόσμου που τους έχω.<br /><br />5. Πέφτω από το κρεβάτι μου την ώρα που κοιμάμαι και είμαι γεμάτη μελανιές σε όλο το σώμα.<br /><br />Πετάω το μπαλάκι σε <a href="http://billzk.blogspot.com///">Μπιλζούκο</a>, <a href="http://epeidh-mporw.blogspot.com/">Πα-βλήτο</a>, <a href="http://kianotipies.blogspot.com/">Μπλουπριντς</a>, <a href="http://lexotanila.blogspot.com/">Τανιλα</a> και <a href="http://causegodsaysno.blogspot.com/">Αλεχάντρο</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-2037715244018488872?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-60419518871225852242007-02-09T11:21:00.000+02:002007-02-06T09:09:53.862+02:00<em>1ος όροφος, διαμέρισμα 12<br /><br />«Χθες είδα ένα κρεβάτι να χορεύει!! Αλήθεια σου λέω!!!»<br />Ο Στέφανος έτρεχε με τα βήματα που του επέτρεπαν τα μικρά του ποδαράκια πίσω από τον Αντώνη ενθουσιασμένος. «Και είχε και παπούτσια μαύρα, αυτά τα γυαλιστερά που φορούν και στην τηλεόραση μπαμπά, σου λέω αλήθεια!! Και έπαιζε και μουσική, δεν την άκουγα καλά όμως, γιατί καθόμουν πάνω στην ντουλάπα με το χαμογελαστό πρόσωπο. Και μου μίλησε το κρεβάτι μπαμπά, και μου είπε να ανέβω πάνω του να χορέψουμε μαζί, κι εγώ ανέβηκα, και ήταν πολύ διασκεδαστικό έτσι που χόρευε και που χοροπηδούσα πάνω στο μαλακό στρώμα!! Θέλω να αγοράσουμε ένα κρεβάτι που χορεύει, σε παρακαλώ!!!».<br />«Τα κρεβάτια είναι για να κοιμόμαστε Στέφανε, δεν χορεύουν. Είσαι 7 χρονών πια, σταμάτα να σκέφτεσαι παράλογα». <br /><br /><br /><br />2ος όροφος, διαμέρισμα 21<br /><br />Η πόρτα έτριξε ανατριχιαστικά όταν άνοιξε το παράθυρο. Το έκλεισε αμέσως, φοβήθηκε μην κάνει ρεύμα, κλείσει απότομα και ξυπνούσε την γρια από το θόρυβο. Ασφυκτιούσε όμως, λίγο καθαρό αέρα χρειαζόταν, και να μπορέσει να καπνίσει ένα τσιγάρο με την ησυχία της. Αλλά πως? Δεν μπορούσε να κλείσει την πόρτα, αν η γρια πάθαινε τίποτα και φώναζε και δεν την άκουγε? Και αν άφηνε την πόρτα ανοιχτή και άναβε τσιγάρο ούτε τζούρα δε θα προλάβαινε να πάρει, αμέσως η γρια θα τσίριζε ότι πάει να την σκοτώσει με τον διαολεμένο καρκίνο που καπνίζει. Πόσες ακόμα τύψεις να φορτωθεί? Είχε ήδη φορτωθεί το ότι σκότωσε τη μάνα της στη γέννα- η γρια δε συγχώρησε ποτέ στην εγγόνα ότι επέζησε αυτή και όχι η κόρη της. Δεν το συγχώρησε ούτε στον θεό. Έκτοτε σιχτήριζε και βλασφημούσε σαν λιμενεργάτης. Στη γειτονιά τη φώναζαν τρελή, και όταν το τελευταίο εγκεφαλικό την ακινητοποίησε μέσα στο μικρό διαμέρισμά της, οι περισσότεροι ανακουφίστηκαν που δε θα την έβλεπαν πια να βρίζει και να φτύνει όποτε περνούσε έξω από εκκλησία. <br />«Δε γαμιέται, θα καπνίσω και ας πεθάνει». <br /><br /><br />3ος όροφος, διαμέρισμα 32<br /><br />- Θέλω να χωρίσουμε.<br />- Το ξέρω, το έχω καταλάβει εδώ και καιρό.<br />- Τι εννοείς, ότι δεν είμαι καλή τον τελευταίο καιρό μαζί σου? Μου ζητάς και τα ρέστα τώρα?<br />- Τίποτα δεν εννοώ εκτός από αυτό που λέω. Το έχω καταλάβει εδώ και καιρό ότι θέλεις να χωρίσουμε, τέλος.<br />- Και αφού είσαι τόσο έξυπνος που το είχες καταλάβει γιατί δε μου το έλεγες πρώτος, να πάρεις και τη δόξα?<br />- Γιατί αν ήθελα να κερδίσω δόξα από εσένα θα κρεμούσα μια ταμπέλα στο λαιμό μου που θα έγραφε «η γυναίκα μου μου δίνει κώλο μέρα παρά μέρα». <br />- Σταμάτα τις εξυπνάδες Αντώνη, σοβαρά μιλάμε.<br />- Και ποιο είναι το σοβαρό θέμα της συζήτησής μας Μάνια? Ότι χωρίζουμε, ότι το είχα καταλάβει, ότι μου δίνεις κώλο μέρα παρά μέρα? Ποιο?<br />- Μα καλά, δε σε νοιάζει γιατί θέλω να χωρίσουμε?<br />- Όχι Μάνια μου.<br />- Μα τόσα χρόνια μπορείς να τα πετάξεις έτσι? Χωρίς ούτε μια εξήγηση?<br />- Ναι Μάνια μου, μπορώ.<br /><br /><br />4ος όροφος, διαμέρισμα 46<br /><br />«Τα δάχτυλά σου χρειάζεται να νιώθουν ελεύθερα, έτοιμα να χαϊδέψουν. Ο καρπός να είναι χαμηλά, και το χέρι να είναι σαν να αγκαλιάζει ένα πορτοκάλι. Σήκωσε λίγο τον αντίχειρά σου… μην πιέζεσαι. Ασ΄τον να πέσει χαλαρά πάνω στο πλήκτρο. Προσπάθησε να μην κοιτάς την παρτιτούρα, δεν πειράζει αν κάνεις λαθάκια, θέλω να επικοινωνήσεις με τα δάχτυλά σου. Όχι όχι, τα πιέζεις. Οι νότες δε θέλουν σχοινιά να τις τραβάνε, θέλουν φτερά να τις ταξιδεύουν. Μην κολλάς τους αγκώνες στο σώμα σου… μη σφίγγεσαι, μη φοβάσαι. Και μην κάθεσαι σα να έχεις καταπιεί σκουπόξυλο, δε χρειάζεται. Άφησε το σώμα σου να δώσει κίνηση στα χέρια σου, τα χέρια σου στα δάχτυλά σου, τα δάχτυλά σου στο πιάνο, το πιάνο στο αυτί σου και νιώσε… Νιώσε πως είναι να γεννιέσαι και να πεθαίνεις μέσα σε μια μόνο μελωδία….»<br /><br /><br /><br />Δώμα<br /><br />Σήμερα ένα μαύρο πουλί ήρθε και έκατσε στο σχοινί με τα φρεσκοπλυμμένα ρούχα και τα κουτσούλησε. Από τότε γελάω!! <br />The blackbirds are funny today...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-6041951887122585224?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-54410789021640468602006-12-21T10:53:00.000+02:002006-12-21T10:54:32.834+02:00<em>Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω χωρίς αυτόν τον ηλίθιο πονοκέφαλο. Να σηκωθώ από το κρεβάτι μου χαμογελαστή, να κάνω το πρωινό μου μπάνιο τραγουδώντας, να στεγνώσω τα μαλλιά μου χορεύοντας με τη βούρτσα για μικρόφωνο, να μη βάψω το πρόσωπό μου καθόλου, να βάλω καθαρά και άνετα ρούχα και να βγω στον ήλιο. Να ψωνίσω φρούτα και λαχανικά όμορφα και χρωματιστά, να χαιρετάω τους περαστικούς, να αγοράσω όμορφα λουλούδια και να τα κρατάω αγκαλιά. Να πάρω τα υλικά για τη σπεσιαλιτέ μου, να γυρίσω στο όμορφο και καθαρό σπίτι μου, να ανοίξω τις γρίλιες να μπει μέσα φως, να βάλω δυνατά μουσική και να μαγειρέψω χορεύοντας. Να σε πάρω τηλέφωνο να έρθεις να φάμε μαζί το μεσημέρι, κρασί μην ξεχάσεις να πάρεις, να βάλω το άσπρο φόρεμα με τα γαλάζια λουλούδια που θυμίζει το μικρό σπίτι στο λιβάδι, να πιάσω ψηλά τα μαλλιά μου και να σε περιμένω με αγωνία. Να χτυπήσει το κουδούνι και να στέκεσαι στην πόρτα εσύ, όμορφος, με αυτά τα μάτια σου που πιο καθαρά δεν είναι ούτε τα αστέρια, να μου χαμογελάς και να μου δείχνεις το κρασί με το είδες-που-δεν-το-ξέχασα ύφος σου, να μου δίνεις ένα απαλό φιλί στα χείλη και να περνάς μέσα. Να σου σερβίρω το φαγητό, κι εσύ να κρυφογελάς γιατί είναι η όγδοη φορά που σου μαγειρεύω το ίδιο φαί, αλλά πάντα προσποιείσαι με αξιοζήλευτη υποκριτική ικανότητα ότι σου αρέσει τόσο που ποτέ δεν το βαριέσαι, και εγώ να πιω πάλι το ίδιο κρασί που είναι το αγαπημένο σου, αλλά εμένα μου ανακατεύει το στομάχι και με αξιοζήλευτη σπασαρχιδοσύνη να σου γκρινιάζω γι’ αυτό. Κι εσύ να χαμογελάσεις πάλι, με αυτό το πράο βλέμμα σου, που όλος ο κόσμος χωράει σε ένα τέτοιο, και να μου δείξεις τα γόνατά σου σαν να είμαι μωρό για να έρθω και να κάτσω πάνω τους. Κι εγώ να σκαρφαλώσω εκεί, να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου και να μυρίσω το δέρμα σου, να σε φιλήσω με παράπονο και να αφεθώ στα χέρια σου. Να με σηκώσεις και να με ξαπλώσεις στο κρεβάτι, και να έρθεις από πάνω μου να ανακαλύψεις το πρόσωπό μου με τα δάχτυλά σου. Να με φιλήσεις όπως με φιλάς εσύ, με τον ίδιο, γνώριμο τρόπο, αυτόν που δε θα άλλαζα με όλους τους θησαυρούς . Να γλιστρήσεις μέσα μου απαλά, λες και είναι εκεί η θέση του κορμιού σου, να ενώνεται με το δικό μου, σαν αυτό να γράφτηκε για μας, να γινόμαστε ένα με το σύμπαν όταν είσαι μέσα μου. Και όταν αποκαμωμένος απογειώσεις τις αισθήσεις μου, να μείνεις εκεί, αγκαλιά μου, να ακουμπήσεις τα χείλη σου στο στήθος μου, να ακούς τους ρυθμούς της καρδιάς μας σαν χτύπους χαλασμένων ρολογιών, αυτών που ο χρόνος δεν τα νοιάζει πια, είναι έξω από την υπόστασή τους, η δουλειά τους δεν είναι να δείχνουν την ώρα, αλλά να την εξαϋλώνουν. Και αφού χαθούν οι χτύποι, αφού χαθεί ο χρόνος, να φύγεις όπως πάντα για να γυρίσεις εκεί που ανήκεις, κι εγώ να μείνω χαμογελαστή, χωρίς το μικρό-σπίτι-στο-λιβάδι φόρεμά μου, με ένα ποτήρι φτηνό κρασί στο χέρι μου, να πίνω, να χαμογελάω, να πίνω, να χαμογελάω, να πίνω, να χαμογελάω, να αποκοιμηθώ και να ξυπνήσω πάλι με αυτόν τον ηλίθιο πονοκέφαλο.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-5441078902164046860?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-6551688035402854862006-11-28T10:43:00.000+02:002006-11-28T12:32:17.404+02:00Κοιτάζω το ρολόι που μου έδωσε. <br />Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα ρολόγια.<br />Και αυτό δεν πρέπει να πηγαίνει σωστά, φαίνεται να είναι νύχτα.<br /><br />Κοιτάζω το ρολόι που μου έδωσε.<br />Πριν κάποιες μέρες ένιωθα μόνος. Και τώρα μόνος νιώθω αλλά δεν είμαι.<br />Το μυαλό μου παίζει παράξενα παιχνίδια.<br /><br />Στον πεζόδρομο της πόλης είδα ένα θέατρο από αυτά που στήνουν τα παιδιά.<br />Ήταν μια κοπέλα βαμμένη άσπρη, άγαλμα έπαιζε. Το βλέμμα της την πρόδιδε, δεν ήταν άγαλμα. Πάντα το βλέμμα προδίδει. Γι’ αυτό φοράω πάντα γυαλιά ηλίου, και τη νύχτα και τη μέρα.<br /><br />Πιο κάτω μια άλλη κοπέλα έπαιζε βιολοντσέλο. Αυτή δεν ήταν βαμμένη, πουθενά. Βαριόταν μάλλον, γιατί το βλέμμα της ήταν κενό.<br />Εμένα έτσι μου φάνηκε.<br /><br />Κοιτάζω το ρολόι. Όπου να’ναι θα έρθει.<br /><br />Ήθελε είπε ένα αντικείμενο να λατρέψει. Εγώ δεν είχα να της δώσω τίποτα.<br /><br />Όταν ξημέρωνε είδα έναν οδοκαθαριστή. Τον ρώτησα αν του αρέσει η δουλειά του. Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, γύρισε την πλάτη και έφυγε. Αηδίασε που με είδε, το βλέμμα προδίδει.<br /><br />Μετά από λίγο, στο ξενυχτάδικο της γωνίας, ζήτησα έναν καφέ. Δεν είχα λεφτά, το είπα στον τύπο πίσω από τον πάγκο. Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, και μετά γύρισε στον διπλανό υπάλληλο, κάτι του σιγομουρμούρισε και γέλασαν πνιχτά. Κι εγώ γέλασα, όχι πνιχτά, δυνατά. Είναι ωραίο λέει να γελάς.<br /><br />Και τώρα με τον καφέ μισοτελειωμένο και παγωμένο στο ένα χέρι και το ρολόι στο άλλο την περιμένω. Όπου να’ναι θα φανεί θαρρώ.<br /><br />Μου ψιθύρισε ότι μπορώ να το κάνω. Είπε ότι δε θα καταλάβει και πολλά, δε θα πονέσει καθόλου. Μου έδωσε το ρολόι για να μην ξεχαστώ, αλλά μου έπεσε μέσα στον καφέ. Ίσως από αυτή την πτώση να χάλασε. Οι πτώσεις κάτι σου χαλάνε. Η πτώση κρύβει πένθος. Πένθος για το σπασμένο σου πόδι, για τον γρατζουνισμένο σου αγκώνα, για την ξεφτίλα της στιγμής, για την υπεροχή αυτού που σε έσπρωξε.<br /><br />Μου είπε ότι μετά θα μπορώ πάλι να ονειρεύομαι. Δεν είμαι σίγουρος για την αλήθεια των λεγόμενών της. Μου έχουν πει να μην πιστεύω ό,τι μου λένε. Όχι γιατί όλοι θέλουν το κακό μου, αλλά γιατί μπορεί να αγνοούν. Να αγνοούν αυτά που άλλοι κατέχουν. Εγώ δεν κατέχω τίποτα. Πουθενά δεν υπάρχω. Δεν έχω ταυτότητα, ούτε φορολογική δήλωση κάνω. Σπίτι δεν έχω, με φιλοξενεί η Άλις που και που, όταν της κάνω τα χατίρια. Δεν είμαι φτωχός, ελεύθερος είμαι. Δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι φτωχός. Για να το μάθω θα χρειαστεί να υπάρξω πλούσιος. Για να νιώσεις ευτυχισμένος θα χρειαστεί να δυστυχήσεις. Αλλιώς πως; <br /><br />Το ρολόι κοιτάζω. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Μόνο το κρύο, έγινε περισσότερο, κατεβαίνει ο ήλιος. Μια φορά είχα δει τον ήλιο και τη σελήνη μαζί. Πρωί ήταν, αλήθεια, και το φεγγάρι δεν είχε ξεκρεμαστεί. Μαζί ήταν. Δεν ήρθε ακόμα.<br /><br />Ίσως να χρειαστεί να πάω πάλι στην Άλις. Δεν την είδα καθόλου τις τελευταίες ώρες, μπορεί να μου θυμώσει. Πρέπει να της ξεμπλέξω και τα μαλλιά, έχω καιρό να την χτενίσω και ασχημαίνει όταν είναι κόμπος οι μπούκλες της. Το πλαστικό μαλλί μπερδεύεται εύκολα.<br /><br />Ήρθε.<br />Μου πιάνει το χέρι. Κι εκείνη φοράει γυαλιά, ξέρει ότι το βλέμμα προδίδει.<br />Κρατάει και μια βελόνα.<br /><br />Το πλακόστρωτο προς τον θάλαμο εκτέλεσης είναι βρώμικο. Θυμίζει τον πεζόδρομο της πόλης που φιλοξενεί κάθε μέρα θέατρα του δρόμου, εκεί δίπλα από το ξενυχτάδικο της γωνίας. Ο οδοκαθαριστής είναι σαν τον δεσμοφύλακα τον Τζος, δε λέει ποτέ καλημέρα.<br />Η Άλις.. Την κρατάνε στα χέρια τους. Δεν έχει το πραγματικό της μέγεθος, αλλά το κορμί της είναι το ίδιο παγωμένο με της κανονικής Άλις. Αυτή έχει πλαστικές ξανθές μπούκλες, η κανονική είχε πραγματικές ξανθές μπούκλες. Κάποιες από αυτές μπλέχτηκαν στα χέρια μου. Αυτή η Άλις έχει καθαρό φόρεμα. Η κανονική είχε λερωμένο από αίματα. Αυτή η Άλις έχει και καθαρό χαμόγελο. Και η κανονική είχε. Γι’ αυτό αθέτησα την υπόσχεσή μου. Δε μπορούσα να χαλάσω αυτό το χαμόγελο. <br /><br />Είμαι δεμένος. Μου πήραν και το ρολόι.<br />Δεν φοβάμαι τις ενέσεις. <br />Δίπλα μου είναι ξαπλωμένη η Άλις- όχι η κανονική. Η κανονική κοιμάται στο χώμα, της αρέσει εκεί, ειδικά την άνοιξη.<br /><br />Δε θέλω τίποτα, ευχαριστώ.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Στις 15 Δεκεμβρίου 1985, ένα χρόνο μετά τη σύλληψή του, ο 32χρονος Μάρτιν Ντάγκλας κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία της 18χρονης Άλις Γκίμπονς. Όπως προέκυψε από την ανάκριση, ο Ντάγκλας είχε σχέσεις με την Γκίμπονς τα τελευταία 3 χρόνια. Στην ομολογία του παραδέχτηκε ότι σκότωσε με 17 μαχαιριές την άτυχη 18χρονη. Όταν ο εισαγγελέας τον ρώτησε το λόγο που έφτασε στο ειδεχθές έγκλημα, ο Ντάγκλας αποκρίθηκε ότι η Γκίμπονς ήθελε απλά να χαμογελά καθαρά. <br />Δύο χρόνια μετά τη θανάτωσή του, η δικηγόρος που τον υπερασπίστηκε ζήτησε να ανοιχτεί ξανά η υπόθεση για την αποκατάσταση της αλήθειας. Μετά από 9 χρόνια ερευνών, το δικαστήριο έβγαλε την παρακάτω ανακοίνωση:<br /><br />" Το δικαστήριο της πολιτείας του Ντάλλας, κατόπιν αιτήματος της δικηγόρου υπεράσπισης του Μάρτιν Ντάγκλας, ανοίγει ξανά την υπόθεση. Η έρευνα νέων στοιχείων που κατέθεσε η δικηγόρος στο δικαστήριο μας φέρνουν στη δυσάρεστη θέση να ανακαλέσουμε την καταδικαστική απόφαση σε βάρος του Ντάγκλας. Παραθέτουμε το στοιχείο που κοινοποιήθηκε από την υπεράσπιση:<br /><br />" 13 Δεκεμβρίου 1984<br /><br />Μάρτιν αγάπη μου,<br />Χθες ήρθε πάλι σπίτι μου αυτή η σκιά. Αλλά κατάφερα να λυτρωθώ από αυτόν. Είχα κλειδώσει την πόρτα, αλλά την έσπασε με λοστό. Ούρλιαζα, αλλά δε με άκουγε κανείς, ο παππούς είχε πέσει ξερός από το αλκοόλ και η γιαγιά ήταν στο εργοστάσιο. Πήρα ένα μπουκάλι και το έσπασα στο κεφάλι του. Αυτός θύμωσε ακόμα περισσότερο. Πριν προλάβω να πλησιάσω τον παππού και να τον ξυπνήσω, με έπιασε από τα πόδια και με πέταξε κάτω. Έβγαλε έξω τον πούτσο του και τον κάρφωσε μέσα μου με την ίδια βία που το έκανε και όταν ήμουν μικρή. Έκανα εμετό- αυτό τον τσάντισε ακόμα περισσότερο. Άρχισε να με γαμάει άγρια και να μου τραβάει τα μαλλιά. Δεν άντεχα να φωνάξω άλλο, πονούσα πολύ. Έμεινα εκεί, ακίνητη, και τον άφησα να με γαμήσει, παρακαλώντας να χύσει επιτέλους και να φύγει. Όταν τελείωσε έμεινε ξαπλωμένος πάνω μου και ανάσαινε βαριά, μύριζαν τα χνώτα του. Δε μου άρεσε αυτή η μυρωδιά Μάρτιν. Έπιασα το μπρούτζινο αγαλματάκι της γιαγιάς αργά και το κοπάνησα πάνω στο κεφάλι του με όλη μου τη δύναμη. Δεν πέθανε αμέσως, έβγαλε μια πνιχτή κραυγή, βούτηξε τα μάγουλά μου με το ένα του χέρι και είπε κάτι σαν «καριόλα τόλμησες και χτύπησες τον πατέρα σου;». Τον ξαναχτύπησα, πιο δυνατά. Μετά προσπαθούσα να τον βγάλω από πάνω μου, είχε βαρύνει πολύ. Τον έσυρα έξω από το σπίτι, μέχρι το ποτάμι και τον έριξα μέσα. Θα με πάνε φυλακή Μάρτιν. Δε θέλω να πάω φυλακή, θα χάσω το χαμόγελό μου. Μόνο αυτό μου έχει μείνει. Αν με αγαπάς θα με καταλάβεις. Θα το κάνεις αν πραγματικά με αγαπάς. Αυτός πέθανε, πάει, θα τον ξεβράσει το ποτάμι πουθενά παρακάτω.. Αλλά αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούν σε μένα. Σκέψου τη γιαγιά, θα πεθάνει από την ντροπή της που θα έχει εγγονή φόνισσα. Ήρθε η ώρα να το κάνεις Μάρτιν. Το σχεδιάζουμε τόσο καιρό. Τώρα ήρθε πραγματικά η ώρα. Έλα αύριο στο ξύλινο γεφυράκι στις 7. Θα φοράω το φουστάνι που σου αρέσει, και θα έχω φτιάξει τα μαλλιά μου μπούκλες, όπως σου αρέσουν. Μη φέρεις τίποτα, όλα θα τα κανονίσω εγώ. Εσύ απλά πρέπει να κάνεις αυτό που έχουμε πει. Δεκαεφτά μαχαιριές και μία, όσα είναι τα χρόνια της ζωής μου. Δεκαεφτά μαχαιριές για να είμαστε σίγουροι ότι θα κοιμηθώ στο χώμα που τόσο αγαπάω, εκεί δίπλα στη μαμά μου. Τη δέκατη όγδοη θέλω να την κάνεις στο πρόσωπό μου, θέλω να μου σχηματίσεις ένα χαμόγελο, ξέρεις ότι θέλω να κοιμάμαι χαμογελαστή. Μάρτιν αγάπη μου σου έχω εμπιστοσύνη. Εσύ είσαι δυνατός άντρας, θα το κάνεις αυτό για τη μικρή σου Άλις. Για να μην ξεχαστείς έχω μέσα στο φάκελο ένα ρολόι, 7 η ώρα Μάρτιν, 7 το απόγευμα να είσαι εκεί. Θα καταφέρεις να μου κάνεις επιτέλους ένα δώρο. Θα είναι το αντικείμενο που σου ζήτησα τότε στο πανηγύρι, θυμάσαι, σου είπα "δώστε μου κύριε κάτι να λατρέψω" και γύρισες γλυκός και αφελής και μου είπες "μα δεν έχω τίποτα να σας δώσω δεσποινίς".<br />Στις 7 Μάρτιν. Στο ξύλινο γεφυράκι. Σ’αγαπώ."<br /><br /><br />"Το δικαστήριο ανακαλεί την απόφασή του και κρίνει εκ νέου τον Μάρτιν Ντάγκλας ένοχο για συνεργεία σε φόνο εκ προμελέτης. Η υπόθεση έκλεισε."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-655168803540285486?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1164036408352752082006-11-20T17:15:00.000+02:002006-11-21T17:18:58.220+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/1600/rey%20Lopez1.0.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="207" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/320/rey%20Lopez1.0.jpg" width="250" border="0" /></span></a><span style="color:#000000;"><br /><em><span style="font-size:130%;">Give me a reason to love you...</span></em><br /></span><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/1600/rey%20Lopez2.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 207px; CURSOR: hand; HEIGHT: 297px; TEXT-ALIGN: center" height="297" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/320/rey%20Lopez2.jpg" width="221" border="0" /></span></a><span style="color:#000000;"> </span><span style="font-size:130%;color:#000000;"><em>..give me a reason to be....<br /></em></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/1600/Rey%20Lopez.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/320/Rey%20Lopez.jpg" border="0" /></a><br /></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;"></span></em></p><p><em><span style="font-size:130%;color:#000000;">..a woman... I just wanna be a woman...</span></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-116403640835275208?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1163419549417474882006-11-13T12:44:00.000+02:002006-11-21T17:04:32.326+02:00<em>Ξέρεις τί έπαθα απόψε? Απόψε θέλησα να σου μιλήσουν οι άνθρωποί μου. Φίλους τους φωνάζω, γιατί έτσι καταλαβαίνεις. Και θα μου πεις καλά, με δουλεύεις, τί φίλοι σου, κάποιους από αυτούς ούτε που τους έχεις δει, με άλλους έχεις ανταλλάξει πέντε- έξι κουβέντες, πως είναι δυνατόν να τους ορίζεις ως φίλους σου? Μα εγώ δεν τους όρισα φίλους. Ανθρώπους τους όρισα. Ναι, κόλλησα το "μου". "Μου" είναι, γιατί κατάφεραν και καταφέρνουν να με κάνουν να γελάσω, να κλάψω, να θυμώσω, να νιώσω ασφάλεια, να αισθανθώ. Και μην είσαι μίζερος, κοίτα λίγο γύρω σου. Ναι, δε λεω, τα πράγματα εδώ δεν είναι εύκολα. Θυμώνουμε όλοι, φοβόμαστε, πονάμε, πνιγόμαστε. Μην πιαστείς κορόιδο, δεν είναι μόνο έτσι. Είναι μια ναζιάρα μοίρα που κουνάει με πονηράδα το ραβδάκι της, και ξαφνικά σου φέρνει αστρόφωτα να βλέπεις λίγο πιο πέρα. Κάποια από αυτά σου τα μάζεψα εδώ, τους έκανα ερωτήσεις να δεις τις απαντήσεις τους. Θα γελάσεις! Είναι αστεία αυτά μου τα αστέρια. </em><br /><em>Μην κάνεις τη βλακεία να ψάξεις παραπέρα νοήματα βαρύγδουπα, πάλι κορόιδο θα πιαστείς. </em><br /><em>Τα αστρόφωτα τρεμοπαίζουν.</em><br /><em>Όχι επειδή έχουν αδύναμο φως χαζοβιόλη!!</em><br /><em>Επειδή γελάνε!!!</em><br /><br /><ol><li><strong><em>Είσαι ο και λέγεσαι;</em></strong></li></ol><ul><li><strong>billzouk:</strong> Ειμαι αυτος που ειμαι και λογαριασμο δεν δινω! Για τις αναγκες της συνεντευξης θα ειμαι ο Ερνεστος!</li><li><strong>lexluthor:</strong> Ευλάμπιος Μαντέκας του Αριστείδη και της Τερψιχόης. Σιγά μη δίνω το πραγματικό μου όνομα σε κάθε τιποτένιο δημοσιογραφίσκο που με παρακαλάει για συνέντευξη. Δεν το έχετε και πολύ να βρείτε μετά το γενεαλογικό μου δέντρο (θέλει πότισμα) και να βγάζετε την θεία μου την Ερασμία στις μεσημεριανές εκπομπές να λέει για το ειδύλλιο που είχε στον εμφύλιο με τον Καπετάν Γιακουμή και την πρασόπιτα που με τάιζε με το ζόρι όταν ήμουν μικρός λέγοντας μου ότι αν δεν την φάω θα με βάλει στο τσουβάλι ο φετσολαδάς. Νομίζω πως το καλλιτεχνικό «Λεξ Λουθορ» αρκεί.</li><li><strong>Pablito:</strong> Παύλος ο ρομαντικός</li><li><strong>Kunelina:</strong> ειμαι η ελεονωρα .... του νικολαου και λεγομαι κουνελι. </li><li><strong>Youli:</strong> Μαλάκας της υπόθεσης και Γιούλη</li><li><strong>Evie: </strong>Κολοκύθι, κολοκύθα, κολοκυθοζομός, κολοκυθοκορφάς, κολοκυθοανθός, κολοκυθούμπα. </li><li><strong>Tackoum:</strong> Αναστάσιος ... του Στυλιανού εξ Αιγύπτου!!</li><li><strong>dope:</strong>Πιστεύω ότι κρατάς ένα πολύ Cool στυλ, βγαλμένο από το ένδοξο έπος της 21 Απριλίου.<br />Βασικά έχω πολλά ονόματα., Κυριάκος, Κούλης, Κουλάντερ, Κουλ-Hard, Κούλιο, dope, και ας μην ξεχνάμε... Ο Γιος Του Ανέμου!!!</li></ul><p>2. <strong><em>Θέλω να περιγράψεις τα βασικά χαρακτηριστικά του εαυτού σου με 5 λέξεις.</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Ο Ερνεστος (θα μιλαω στο τριτο προσωπο για μενα σαν τον Νταλαρα) ειναι κυκλοθυμικος, εργατικος, πιστος, ψωνισμενος και υπερβολικος!</li><li><strong>ll:</strong> Είναι δύσκολο να περιγράψεις έναν εαυτό με πέντε λέξεις. Συνήθως σε αυτές τις ερωτήσεις προσπαθείς να βρεις κάποια πράγματα που σε αντιπροσωπεύουν ή σε εκνευρίζουν και να τα μαζέψεις σε λίγες λέξεις. Βέβαια δείχνεις πάντα επιείκεια στον εαυτό σου φροντίζοντας να μην αναφέρεις για βασικά στοιχεία του χαρακτήρα σου (όπως τις σεξουαλικές εμπειρίες με κοκόρια και άλλα πουλερικά που συνηθίζεις ή την συμμετοχή σου σε μυστικιστική αίρεση που οργανώνει ομαδική αυτοπυρπόληση στις 31 Αυγούστου του 2009). Έτσι το αποτέλεσμα είναι μια βαρύγδουπη δηθενιά που εύκολα μπορείς να βρεις αν ανοίξεις οποιοδήποτε περιοδικό-τηλεοπτικό οδηγό. Επειδή όμως δεν μου αρέσει να υπεκφεύγω τα ερωτήματα που γίνονται θα απαντήσω με τον δικό μου τρόπο. Αφήνω λοιπόν τον εαυτό μου ελεύθερο και γράφω τις 5 πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό.<br />Ραγού, διακόπτης, μαντολάτα, κυκλάμινα, κορδελιάστρα.<br />Ένας καλός ψυχαναλυτής ίσως να βγάλει και συμπέρασμα<strong>.</strong></li><li><strong>Pab:</strong>Ρομαντικός, φίλος, ετοιμόλογος, άφραγκος, κοπριά</li><li><strong>kune:</strong> καχυποπτη, ετοιμοπολεμη, μαλαγανα, περιφανη και ανεκτικη σε σημεια</li><li><strong>Yl:</strong>Αναποφάσιστη, δυναμική (όταν αποφασίσω!), πεισματάρα, μελαγχολική, ειλικρινής</li><li><strong>Evie:</strong>Όρθια , τριχωτή, ζοφερή, φοβιτσιάρα και θρασύς.</li><li><strong>Tcm:</strong>Ψηλός, Άχαρος, Κούκλος, Πανέξυπνος και λίγο Μαλάκας</li><li><strong>dp:</strong>Πόση ώρα κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, η μόνη λέξη που μου βγαίνει είναι αηδία... αλλά αφού επιμένεις...<br />Χαλαρός, τρελαμένος, αχνώδεις, τελειομανής, πλακατζής</li></ul><p>3. <strong><em>Με τι ασχολείσαι? </em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Τωρα; Με την συνεντευξη! Heeellooo?</li><li><strong>ll:</strong>Είμαι στα μπετά. Δηλαδή σε μια τεχνική εταιρεία από αυτές που κάνουν κακοτεχνίες στους δρόμους και μετά βγαίνουν οι νοικοκυράδες με τις ρόμπες στα κανάλια και φωνάζουν «που είναι οι αρμόδιοι, που είναι οι αρμόδιοι». Το βασικό μου αντικείμενο είναι το ίδιο με το δικό σας. «Δείχνω απασχολημένος την ώρα που χαζεύω στο ιντερνετ»</li><li><strong>Pab:</strong>Other people’s money</li><li><strong>kune:</strong>ψαχνω να βρω πως θα βγαλω χρημα</li><li><strong>Yl:</strong>Με ζώα που ασχολούνται με το internet.</li><li><strong>Evie:</strong>Με αέρια και σωλήνες.</li><li><strong>Tcm:</strong>Με τις τέχνες του Μυαλού , της Ψυχής και της Όρασης!</li><li><strong>dp:</strong>Είμαι τεχνικός υπολογιστών και δικτύων, αλλά που και που δουλεύω και σε δουλειές άσχετες του είδος μου.</li></ul><p>4. <strong><em>Με τι θα ήθελες να ασχολείσαι?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong> Με το που θα ταξιδεψει ο Ερνεστος (Βαρεθηκα! Θα απαντω στο πρωτο προσωπο)</li><li><strong>ll:</strong>Εύκολο. Θα ήθελα να ασχολούμαι με αυτό που θα μου έκανε όρεξη την κάθε στιγμή. Να ξυπνάω αργά και αν θέλω να πάω για καφέ ή για σκι στην Ελβετία ή να βάλω φωτιά σε 4 από τα καράβια μου γιατί μεράκλωσα με Στράτο κτλ</li><li><strong>Pab:</strong>Other people’s money</li><li><strong>kune:</strong>με μενα. με το να ξοδευω χρημα + με το να ψαχνω, φτιαχνω, βρισκω ομορφα, ταιριαστα χρησιμα πραγματα και σκηνικα για μενα και τους αλλους</li><li><strong>Yl:</strong>Με ζώα που ασχολούνται μόνο με την τροφή και το νερό τους</li><li><strong>Evie:</strong>Με πατάτες και ιχθυοκαλλιέργειες.</li><li><strong>Tcm:</strong>Με την τέχνη του Έρωτα...(πάντως σίγουρα με κάποια τέχνη)</li><li><strong>dp:</strong>Χτυπάς φλέβα που πονάει... βασικά τρελαίνομαι με το Μοντάζ ταινιών. Θα ήθελα να είμαι μοντέρ ταινιών, τηλεοπτικών σειρών, διαφημίσεων ...και στην καλύτερη Σκηνοθέτης.</li></ul><p>5. <strong><em>Έχεις αδυναμίες και πάθη (π.χ. τσιγάρο, ποτό, ναρκωτικά, fitness)?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Αμε! Εχω! Και τσιγαρο & ποτο &amp; φιτνες κι αλλα πολλα. Θα τολμουσα να πω οτι ειμαι ο αδυναμιας & ο παθος!</li><li><strong>ll:</strong>Δεν καπνίζω, και πίνω σε σημείο που δεν θεωρείται αδυναμία. Για τα ναρκωτικά δεν απαντώ (Σιγά μην απαντούσα χαφιεδάκο). Αυτό το fitness δεν πολυταιριαζει στα υπόλοιπα αλλά είναι εύστοχο. Είναι μια αδυναμία που έχω και εντάσσεται σε μια μεγαλύτερη . Με νοιάζει πολύ η γνώμη των τρίτων και ας μην το δείχνω. Είναι πρόβλημα. Ίσως πάω σε κέντρο απεξάρτησης. Επίσης παίζω πόκα, κόκαλα και μπλακ τζακ αλλά ευτυχώς μόνο 4 μήνες πριν και 4 μήνες μετά τις γιορτές. Αδυναμία επίσης έχω στις γυναίκες (ειδικότερα στις ωραίες) και παρακαλώ η δήλωση αυτή να καταταχθεί στις βαρύγδουπες-τετριμμένες δηθενιές των παραπάνω περιοδικών.</li><li><strong>Pab:</strong>Τσιγάρο, ποτό, ναρκωτικά, γυναίκες.</li><li><strong>kune:</strong>Κανω κρακ. Στις κλειδωσεις των χεριων μου και στη σπονδυλικη μου στηλη.</li><li><strong>Yl:</strong>Εννοείται</li><li><strong>Evie:</strong>Χτυπάω πέντε κονιακάκια πριν κοιμηθώ και στον ύπνο μου πάντα κάνω 3 σετ κοιλιακών.</li><li><strong>Tcm:</strong>Έχω...Τα συνηθισμένα...τσιγάρο, ποτό, ναρκωτικά και....όχι fitness αλλά σίγουρα το Σεξ που είναι ένα είδος Fitness…ναι, μπορείς να το πείς!</li><li><strong>dp:</strong>Άνθρωπος χωρίς πάθη δεν είναι άνθρωπος ( τι είπα πάλι ο μετριόφρων τρομάρα μου?!?! )<br />Το μεγαλύτερο πάθος μου είναι η βελτιώσεις αυτοκινήτων και τα πολλά γκάζια. Γι αυτό και στο δικό μου του έχω βγάλει τα μάτια με τις μετατροπές... αλήθεια πότε θα σε παω βόλτα???<br />Οι ωραίες γυναίκες, είναι ένα από τα πάθη, που δεν μπορώ να το κόψω με τίποτα. Όταν βλέπεις το γλυκό τους χαμόγελο, ή ακούς μια γλυκιά κουβέντα από τα χείλια τους, οι έγνοιες και τα προβλήματα πάνε βόλτα.<br />Τελευταίο πάθος που μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς, είναι το ποτό. Αλλά δεν μου αρέσει να πίνω μόνο μου. Γουστάρω τρελά να πίνω ένα καλό παλιό κρασί μαζεμένος με την παρέα μπροστά στο τζάκι το χειμώνα, ή μια παγωμένη μαύρη μπίρα τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού</li></ul><p>6. <strong><em>Μοιράσου μαζί μας την πιο γελοία εμπειρία σου.</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Εχω αρκετες! Μια απο αυτες ηταν οτι δουλεψα σε περιπτερο. Τι decadence!</li><li><strong>ll:</strong>Πήγα λέει να μάθω θαλάσσιο σκι. Πριν από μένα ήταν ένας κακόμοιρος που τον τραβούσε το σκάφος και πάλευε να σταθεί όρθιος. Η παρέα μου κι εγώ τον δουλεύαμε και ρωτούσαμε τον δάσκαλο να μας εξηγήσει πως θα κάνουμε σλάλομ κλπ. Το βίντεο από εκείνη την απόπειρα υπάρχει ακόμα. Αν έφτυνα το νερό που ήπια στις στέπες της Μογγολίας θα έβγαινε την επόμενη μέρα το national geographic με τίτλο «Ποιος τον χέζει τον Αμαζόνιο»</li><li><strong>Pab:</strong>Δεν θα ήξερα από που να αρχίσω…είναι τόσες πολλές.</li><li><strong>kune:</strong>Δε πιστευω οτι υπαρχουν γελοιες εμπειριες, αλλα η αναλογη διαθεση που σε κανει να τις αξιολογεις σαν τετοιες. Και τωρα που το ειδα... ποιοι ειστε εσεις δηλαδη; Ποσοι ειστε εκει περα; </li><li><strong>Yl:</strong>Δεν θυμάμαι να είχα και καμία φυσιολογική εμπειρία…</li><li><strong>Evie:</strong>Έχει να κάνει με μεγάλη κατανάλωση φασολιών, κόσμο και πρωινό καφέ.</li><li><strong>Tcm:</strong>Ήταν 16 Οκτωβρίου 2006. Έξω ο καιρός ήταν βροχερός και εγώ επέστρεφα στο γραφείο μου μετά από ένα βαρετό και κουραστικό ραντεβού...κάθομαι στο καταπλικτικό PC μου και ανοίγω το υπερσύγχρονο MSN μου! Δεν προλαβαίνω να κάνω αυτό το Sign in-φάση και ΤΣΟΥΠ!! Να σου η φίλη μου η Σόνιαααα...Τασούλη...μου λέει...πάρε αυτό απάντησε στις ερωτήσεις και στείλτο πίσω...γράφω μυθιστόρημα...μυθιστόρημα?...μπααα...άρθρο? ναι άρθρο! Οκ λέω και Accept-άρω το Word-ακι! Και να τώρα ο μαλάκας ο .. που κάθεται και γράφει μαλακίες, όπως πάντα, αντι να δουλέβει να βγάλει κανα φράγκο! Τι σοου είναι η γαμημένη η Δευτέρα όμως ε....πολύ γελοιότητα!</li><li><strong>dp:</strong>Το μεγαλύτερο ρεζίλι (όχι αυτό που είμαι) το έπαθα στην Τρίτη λυκείου. Μιας και καθόμουν τελευταίο θρανίο και είχα τοίχο από πίσω μου, ξάπλωνα την καρέκλα προς τα πίσω κι έβαζα τα πόδια μου πάνω στο θρανίο. Φυσικά ο διπλανός μου ήταν της ίδιας τρέλας, οπότε μου έκανε παρέα στο αντιδραστικό μου έργο. Μια μέρα χωρίς να με ειδοποιήσει, σήκωσε το πόδι του κι έτσι έχασα το αντίβαρο μου... πριν καν το καταλάβω είδα το ταβάνι, ενώ ένας δυνατός θόρυβος ειδοποίησε τους υπόλοιπους τι ρεζιλίκι είχα πάθει. Το δυνατό τους γέλιο ακούστηκε σε όλο το κτίριο. Σα να μην συμβαίνει τίποτα ,σηκώθηκα, σκουπίστηκα και ξανά άραξα προς τα πίσω ρίχνοντας ένα χαμόγελο στην καθηγήτρια Εκείνη το μόνο που είπε ήταν..<br />-τελικά καλά λένε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει.... </li></ul><p>7. <strong><em>Για ποιο λόγο νομίζεις ότι οι φίλοι σου είναι φίλοι σου?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Ειναι βιτσιοζοι! Ριψοκινδυνοι τυποι!</li><li><strong>ll:</strong>Γιατί έτυχε. Το πιστεύω πραγματικά. Η τύχη σε δένει με μερικούς ανθρώπους και η κοινές εμπειρίες φτιάχνουν σιγά σιγά μια φιλία. Δεν υπάρχει «ταιριάζω» στις φιλίες. Φίλος μπορεί να είσαι με τον οποιοδήποτε μανιακό δολοφόνο αρκεί να έχετε δεθεί από καταστάσεις, χαρές και λύπες. </li><li><strong>Pab:</strong>Λόγω κακογουστιάς, κι επειδή ένας καραγκιόζης είναι πάντα απαραίτητος σε κάθε παρέα.</li><li><strong>kune:</strong>Ο καθε ενας για δικους του λογους.. προσφερω διαφορετικα πραγματα στον καθε ενα με διαφορετικες χρεωσεις – τα βιτσια πλερωνονται. Αν και δεν εχω πολλους φιλους.. ας μη παραμυθιαζομαστε μεταξυ μας. </li><li><strong>Yl:</strong>Έλα ντε; Μπορείς να μου λύσεις αυτήν την απορία; Κι εγώ την έχω, χρόνια τώρα…</li><li><strong>Evie:</strong>Γιατί είμαι πρακτική, έχω τύπο, δε καίω πολύ και διευκολύνω στο παρκάρισμα. </li><li><strong>Tcm:</strong>Γιατί είναι φίλοι μου....γιατί άλλο?</li><li><strong>dp:</strong>Σίγουρα δεν είναι φίλοι μου για τα λεφτά μου. Έχω πολύ λίγους φίλους και πάρα μα πάρα πολλούς γνωστούς. Οι φίλοι μου είναι τα άτομα που όταν πραγματικά ήρθαν δύσκολές φάσεις στη ζωή μου, ήταν εκεί να με βοηθήσουν. Να με συμβουλέψουν , να με εξυπηρετήσουν, να ακούσουν τον πόνο μου, να κάνουν μαζί μου ντου στον τσαμπουκά αν χρειαζόταν. Φυσικά υπάρχουν και καινούρια άτομα που τα αποκαλώ φίλους, όχι γιατί έχουν κάνει τα παραπάνω, αλλά γιατί σου προσφέρουν τη βοήθεια τους με άλλους τρόπους.</li></ul><p>8. <strong><em>Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Οι paparazzi, το να ξεμεινω απο σοκολατες ritter sport (praline) & o θανατος!</li><li><strong>ll:</strong>Οι τρίχες στο σιφόνι. </li><li><strong>Pab:</strong>Η μοναξιά</li><li><strong>kune:</strong>Να πιασω τον Αντρα μου καβαλα πανω σε αλλον αντρα, να κολλησω αρρωστιες και να σκασει παλοιριακο κυμα στα ανω ιλισια και να μου χαλασει το σπιτι. Να γεννησω παιδι με αναπηρια ή να μη μπορω να κανω παιδια.</li><li><strong>Yl:</strong>Ότι θα ζήσω αρκετά ώστε να δω ανθρώπους που αγαπώ να πεθαίνουν. (Τις ανηφόρες τις ξεπέρασα!!!) </li><li><strong>Evie:</strong>Ότι κάποια στιγμή θα με πάρουνε χαμπάρι. </li><li><strong>Tcm:</strong>Η ακινησία και η τύφλωση!</li><li><strong>dp:</strong>Μα εγώ δεν φοβάμαι τίποτα!!! Μονάχα μην μου έρθει ο ουρανός στο κεφάλι.. χε χε, βασικά αυτό που με κάνει και τρέμω στην ιδέα, δεν είναι ο θάνατος ο δικός μου, αλλά ο θάνατος αγαπημένων μου προσώπων. Δεν μπορώ να ξυπνάω και να ξέρω ότι δεν πρόκειται να ξαναμιλήσω μαζί τους... όχι με τίποτα.</li></ul><p>9. <strong><em>Θα πήγαινες ποτέ με άτομο του ιδίου φύλου?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Παρακαλω προσδιοριστε τον προορισμο.</li><li><strong>ll:</strong>Όποιος προδικάζει με δεδομένα του παρόντος το μέλλον είναι βλάκας.<br />Για σήμερα πάντως δεν το βλέπω.</li><li><strong>Pab:</strong>Ζαμέ των ζαμών…. Πιο στρέιτ δεν έχει …. Πιο στρέιτ πεθαίνεις…</li><li><strong>kune:</strong>Αμέσκε... αμανε ητανε καλη, καθαρη, σεξυ και δεν ειχα αλλη διεξοδο.</li><li><strong>Yl:</strong>Ναι αμε..</li><li><strong>Evie:</strong>Α μπα. Απορώ δηλαδή και οι άντρες πως πάνε μαζί μας.</li><li><strong>Tcm:</strong>Αναλόγως το φύλο...</li><li><strong>dp:</strong>Κάποια στιγμή στον στρατό είχαμε την ίδια κουβέντα. Ένα παλικάρι ( ο θεός να τον κάνει) είπε...<br />-Άντρας, είναι ο άντρας που έχει πάει με άλλο άντρα και δεν του έχει αρέσει!!!<br /><br />Βασικά δεν μου έχει έρθει καν η ιδέα να το δοκιμάσω, για να δω αν στέκει ή όχι, η θεωρία του.</li></ul><p>10. <strong><em>Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Αυτη την στιγμη το «sexyback» του Justin Timberlake! Γενικοτερα θα επελεγα το «holiday» της Madonna η το «ai no corrida» του Quincy Jones.</li><li><strong>ll:</strong>Κάθε μέρα είναι και διαφορετικό. Υπάρχει βέβαια μια λίστα με μια διακοσαριά τραγούδια που εναλλάσσουν τις θέσεις στα τσαρτ μου μεταξύ τους.<br />Σήμερα μου αρέσει το «just a perfect day» του Lou Reed.</li><li><strong>Pab:</strong>Αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα … Sit Down από James<br />Αν μπορώ και παραπάνω<br />Enjoy the silence, Aerials, Powertrip, Seniorita, και πάρα πολλά ακόμα</li><li><strong>kune:</strong>Ρομιο εντ τζουλιετ, ντάϊερ στέιτς. Ειδικα εκει στα « αϊ γιους το χαβ ε σιν γουιδ χίμ» και «γουεν γουι μέϊτν λόβ γιού γιούς το κράϊ» κλαιω αν και το δευτερο δεν ειναι του γουστου μου. </li><li><strong>Yl:</strong>Τι ρωτάς ρε φίλη μου, το my immortal εννοείται… </li><li><strong>Evie:</strong>Το no surprises - radiohead μου έκανε πάντα ένα γκλιν. Αλλά έχω μία λίστα τεράστια. </li><li><strong>Tcm:</strong>Το «Χιλιάδες Μπιφτέκια»</li><li><strong>dp:</strong>Πολύ αόριστη ερώτηση. Θα μπορούσες να με ρωτήσεις το είδος μουσικής που άκουω. Βασικά γουστάρω τρελά τα ROCK και τα τραγούδια των 80’s. Πάντα υπάρχουν τραγούδια που τα άκουω ασταμάτητα και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, που με αυτό τον τρόπο μπορείς να τα θεωρήσεις αγαπημένα. Τώρα αν θες να το γενικεύσουμε ένα τραγούδι που έχω φαει σκάλωμα από μικρός, είναι το Don’t you Forget About me των Simple Minds. </li></ul><p>11. <strong><em>Με τι θα μπορούσες να τρέφεσαι για μια ζωή?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Με chicken club burger απο τα wendy’s (Ποσο μου χει λειψει...)</li><li><strong>ll:</strong>Με μπανάνες. Τις λατρεύω και προλαβαίνοντας τον κακόβουλο σχολιαστή που θα μιλήσει για πίθηκους και χιμπατζήδες του λέω πως δεν είναι καθόλου πρωτότυπος.</li><li><strong>Pab:</strong>Μουνί….(όχι το ίδιο)</li><li><strong>kune:</strong>Με φρουτα αλλα νόστιμα όχι πλαστικα ή με χάπι χίπο και ρεβυθια παντρεμενα ή ιμάμ., ή με γλυκο ντοματάκι και αμυγδαλα. Η με γαριδες ψητες με σκορδοβουτυρο και φρεσκο μαϊντανο... </li><li><strong>Yl:</strong>Μακαρόνια</li><li><strong>Evie:</strong>Με μακαρόνια. </li><li><strong>Tcm:</strong>Με χιλιάδες μπιφτέκια και με Ρύζι με κιμά!</li><li><strong>dp:</strong>Πιστεύω ότι αν είχα κάθε μέρα σουβλάκια, με διαφορετικούς συνδυασμούς δεν θα τα βαριόμουν ποτέ.</li></ul><p>12.<strong><em>Τι βαριέσαι?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Τα επιτραπεζια παιχνιδια, την πολιτικη του σεξ &amp; το σιδερωμα (για το οποιο δηλωνω & ανικανος!)</li><li><strong>ll:</strong>Τους γάμους , τα βαφτίσια , τις κοινωνικές υποχρεώσεις γενικότερα, τους βλάκες και τις ελληνικές σαπουνόπερες. </li><li><strong>Pab:</strong>Το ποιήμα.</li><li><strong>kune:</strong>Τις επαγγελματικες επισημότητες, την «ταπεινη συμπεριφορα», τις χαιρετουρες στους γαμους και τα βαφτισια, το να πρεπει να σου πω ποια ειμαι και τι κανω και γενικα την αυτοπαρουσιαση για να πετυχω κατι που δε με ενδιαφερει. </li><li><strong>Yl:</strong>Τη θεία μου τη Σμαρώ.</li><li><strong>Evie:</strong>Τα πάντα μετά από σύντομο χρονικό διάστημα. Είμαι καταδικασμένη.</li><li><strong>Tcm:</strong>Βασικά δεν βαριέμαι ή μάλλον βαριέμαι να βαριέμαι...δεν έχω τον χρόνο άρα ούτε και το χρήμα για να το κάνω!</li><li><strong>dp:</strong>Οτιδήποτε που δεν έχει πλοκή και περιεχόμενο. Είτε αυτό είναι παιχνίδι, είτε είναι ταινία, είτε είναι μουσική, είτε είναι άνθρωπος.</li></ul><p>13. <strong><em>Τι θα έκανες για να πείσεις κάποιον/ κάποια να σου κάτσει?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Τουμπες! (Δεν εχω καμια ελπιδα, ε;) Απαγωγη; Φτυσιμο; Εκβιασμο; Δεν νομιζω οτι θα εμπαινα στην διαδικασια αν δεν με ηθελε. Θα βαριομουν! Ανηκει στην κατηγορια «πολιτικη του σεξ» που οπως ηδη ειπα βαριεμαι!</li><li><strong>ll:</strong>Θα έκανα την φιγούρα του Μ. Jackson «πίσω βήματα»</li><li><strong>Pab:</strong>Τώρα πια όχι και πολλά…αν θέλει …αν δεν θέλει πάμε γι’ άλλα</li><li><strong>kune:</strong>Δε νομιζω να εμπαινα ποτε σε τετοια διαδικασια... αλλωστε για καποιο πολυ βολικο και ανεξηγητο λόγο μεχρι τωρα δεν επρεπε να προσπαθησω πολυ να μου κατσουν αυτοι που ηθελα. Αλλα αν επρεπε να το κανω για το «παιδι μου ας πουμε» πιστευω θα τον συζητουσα λιγο και θα του πασαρα αυτο που θα θελε να ακουσει. Εναλλακτικα, θα του την επεφτα για να τελειωνουμε.</li><li><strong>Yl:</strong>Θες να μου πεις ότι πρέπει να πείσω κάποιον με κάποιο τρόπο για να μου κάτσει; Τι υπονοείς τώρα; Ότι είμαι χοντρή και άσχημη; Θες να τα πάρω; </li><li><strong>Evie:</strong>Γιατί να τον πείσω? Θα του έκανα επίθεση με αναισθητικό σπρέι, θα τον ακινητοποιούσα και μετά θα τον έδενα με ναυτικούς κόμπους στη πολυθρόνα. Τα υπόλοιπα είναι απλά και φτηνά.</li><li><strong>Tcm:</strong>Θα του καθομουν εγώ πρώτος...</li><li><strong>dp:</strong>Δεν φτάνει που της κάθομαι εγώ, πρέπει και να μου κάτσει??? Ρε πάμε καλά???<br />Πραγματικά δεν έχω κάποια συγκεκριμένη στρατηγική, απλά είμαι ο εαυτός μου. Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους</li></ul><p>14. <strong><em>Τι θα μπορούσε να σε κάνει να χωρίσεις κάποιον/ κάποια?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Πολλα! Η ανια, η τεμπελια, το να μου χει τελειωσει αυτο που αισθανομουν, και το ν’ ανακαλυψω οτι υποστηριζει τον Ολυμπιακο!!!</li><li><strong>ll:</strong>Αναλόγως την σχέση. Θα μπορούσα να χωρίσω επειδή μου τελείωσε ο πασατέμπος και έχω τα νεύρα μου ή θα μπορούσα να μην χωρίσω κι ας έπιανα την κοπέλα με την Αναγέννηση Πετρομαγούλας, το διαιτητικό τρίο, τον παρατηρητή , την θύρα 5 και 2 περαστικούς μάρτυρες του Ιαχωβά.</li><li><strong>Pab:</strong>Το βόλεμα ή το παραμύθι.</li><li><strong>kune:</strong>Breach of contract. Εξαρταται τι ειδους συμφωνια ειχαμε κανει. Αν και σε γενικες γραμμες αμα μου τη βαρεσει χωριζω και γιατι δε μου αρεσει ο τροπος που με κοιταει. </li><li><strong>Yl:</strong>Αλφαβητικά να στα πω ή όπως μου έρχονται;</li><li><strong>Evie:</strong>Η ατυχής επιλογή παντόφλας , η συχνοουρία, η παπαρολογία και η απαίτηση του για μαγείρεμα . </li><li><strong>Tcm:</strong>Η έλλειψη...γενικα!</li><li><strong>dp:</strong>Η αδιαφορία και το γράψιμο είναι 2 καλοί λόγοι για να πάρω τέτοια απόφαση. Αλλά μια φορά χώρισα μια κοπέλα, γιατί την ώρα που έμπαινε ο σύρτης στην μαντρόπορτα, εκείνη γύρισε και κοίταξε το ρολόι της. Το ξενέρωμα που έφαγα δεν περιγράφεται.</li></ul><p>15. <strong><em>Γιατί απαντάς αυτές τις ερωτήσεις?</em></strong></p><ul><li><strong>bz:</strong>Για να σ’ευχαριστησω που ανηκεις στους βιτσιοζους φιλους μου!</li><li><strong>ll:</strong>Γιατί το κάνω σε ώρα που υποτίθεται ότι δουλεύω. Δηλαδή απαντάω σε ερωτήσεις και πληρώνομαι. Πληρώνομαι για να δώσω συνέντευξη με άλλα λόγια. Δεν είναι πολύ γουάου;</li><li><strong>Pab:</strong>Γιατί μου το ζήτησες.</li><li><strong>kune:</strong>Γιατι μου το ειχες πει απο τη Παρασκευη. Γιατι κατι καλο θα μαγειρευεις εσυ, δε μπορει... Γιατι εχει σχεση και ο Λλ με ολο αυτο και γενικα γιατι αμα δεν απαντησω σε σενα σε ποιον θα απαντησω!</li><li><strong>Yl:</strong>Γιατί μου το ζήτησες.</li><li><strong>Evie:</strong>Γιατί ο Θάνος το κολοκυθάκι με είχε κερδίσει στη προηγούμενη οντισιόν και τώρα παίρνω το αίμα μου πίσω. Καταραμένο. </li><li><strong>Tcm:</strong>Γιατί μαρέσουν οι γελοιότητες τις Δευτέρες....αλλά νομίζω πως το ξεκαθάρησα αυτό νωρίτερα! Γιατί ξαναρωτάς??</li><li><strong>dp:</strong>Ποιες ερωτήσεις??? Δεν είναι επιστολή για την εκλογή ιεραποστόλων, που θα σταλθούν στα βάθη του πρώην ανατολικού μπλοκ να διδάξουν την αρετή της ομαδικής εργασίας!?!?<br />Παράξενο..<br />Ίσως το στιλ σου, η συμπεριφορά σου και ο τρόπος που μου έχεις σταθεί τόσο καιρό, δεν με έκαναν να αγνοήσω το παραπάνω ερωτηματολόγιο. Ομολογώ ότι κάποιες ερωτήσεις με προβλημάτισαν. Πως τόπαθες??????? </li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-116341954941747488?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1159790969155104522006-10-02T15:08:00.000+03:002006-10-02T15:09:29.173+03:00<span style="font-size:85%;">Το τηλεσκόπιο έκανε όλη τη δουλειά. Αν δεν το είχε σίγουρα δε θα μπορούσε. Αλλά τώρα νιώθει μια αγαλλίαση, ένα ξελάφρωμα που τον έχει κάνει να σωριαστεί στον καναπέ, χωρίς να νοιάζεται για το λερωμένο χέρι του. Πριν από λίγο είχε την ευτυχία να τσακώσει την απέναντι στη φάση που τόσο καιρό ονειρευόταν.. να γαμιέται.<br />Την είχε δει πρώτη φορά πριν 34 μέρες, 5 ώρες και 14 περίπου λεπτά. Τα σημείωνε στο μπλε τετράδιο που είχε για να σημειώνει τα χρωστούμενα στο μπακάλικο της γειτονιάς του, μπας και κατάφερνε ποτέ να ξεχρεώσει. Την ώρα που αγόραζε τσοντοπεριοδικά στο περίπτερο, αυτή στάθηκε δίπλα του τυλιγμένη με το μπεζ ημίπαλτο, με τα λεπτά της πόδια να στέκονται πανέμορφα πάνω στις ψηλές καφέ γόβες, και το πρόσωπό της να αχνοφαίνεται κάτω από το καφέ μικρό καπέλο. «Ένα πακέτο Multifilter παρακαλώ..» είπε με την απαλή, βαθιά και διαπεραστική φωνή της. Κοιτώντας την αποβλακωμένος σκεφτόταν ότι αυτά τα τσιγάρα δεν τα είχε ξανακούσει ποτέ, και τσαντίστηκε που δεν μπορούσε εκείνη τη στιγμή να την φανταστεί γυμνή, να κάθεται στο κρεβάτι της και να ανάβει ένα τσιγάρο.. Ήταν πουράκια; Ήταν με το κλασικό καφετί φίλτρο; Κατοστάρια; Άφιλτρα; Πώς θα ολοκλήρωνε τη φαντασίωσή του χωρίς αυτό το σημαντικό στοιχείο; Μέχρι να τα σκεφτεί όλα αυτά η γυναίκα είχε γυρίσει την πλάτη της και περπατούσε προς την πολυκατοικία του. Παράτησε τα περιοδικά αδέξια πάνω στις πρωινές εφημερίδες και την ακολούθησε. Εκείνη μπήκε στο κτίριο που βρισκόταν απέναντι από το σπίτι του, κι εκείνος συνέχισε να την ακολουθεί. Στάθηκε στο διπλανό ασανσέρ και περίμενε με κατεβασμένο το κεφάλι. Όταν μπήκε εκείνη στο ασανσέρ, περίμενε να δει ποιο νούμερο θα φωτιστεί. Το 9!! Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε!! Έφυγε τρέχοντας, πήγε στην πολυκατοικία του, μπήκε στο ασανσέρ, πάτησε το 9, βγήκε από το ασανσέρ, έβγαλε τα κλειδιά του με μια γρήγορη κίνηση, άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος και έτρεξε στο παράθυρο που βλέπει στο απέναντι κτίριο. Δεύτερη επιθυμία πραγματοποιημένη: μένει στο ακριβώς απέναντί του διαμέρισμα!! Την έβλεπε να πηγαινοέρχεται από δωμάτιο σε δωμάτιο, στο ένα έβγαλε το παλτό της, στο άλλο το καπέλο της, ξαναγύρισε στο πρώτο και ξεκούμπωσε το φόρεμά της.. Αχνά μπορούσε να δει την πλάτη της να ξεγυμνώνεται, και ένιωσε ανατριχίλα όταν διαπίστωσε ότι το μόνο που φορούσε κάτω από το καφέ φόρεμα ήταν ένα μικροσκοπικό μαύρο στρινγκ. Θύμωσε που δεν μπορούσε να δει πιο καθαρά. Έτρεξε στην κουζίνα, και σαν μανιακός άρχισε να ψάχνει τους καταλόγους με προϊόντα που πωλούνται στην τηλεόραση. Το θυμόταν, εκεί το είχε δει. Το βρήκε αμέσως, σαν να έπρεπε να γίνει έτσι, σαν να ήταν της μοίρας του γραφτό να θαυμάζει από δω και στο εξής το υπέροχο κορμί της όμορφης γειτόνισσας.<br />Το τηλεσκόπιο έφτασε σπίτι του μέσα σε δύο ημέρες. Περίμενε να νυχτώσει, για να μην τον πάρει κανένα αδιάκριτο μάτι. Αφού το έστησε στην κατάλληλη θέση, ξεκίνησε την νέα του ενασχόληση. Με ένα μπουκάλι ουίσκι δίπλα του, τον καπνό, το μικρό μπλοκάκι με τις έτοιμες τζιβάνες και ένα μπολ πολυκαιρισμένα στραγάλια που δεν έτρωγε ποτέ, πέρασαν ατέλειωτες νύχτες που παρακολουθούσε την όμορφη άγνωστη. Ήξερε όλο της το πρόγραμμα, κάθε της κίνηση. Που άφηνε το παλτό της, τα καπέλα της, πως ήταν τα τσιγάρα multifilter και πως φαινόταν το λευκό τους φίλτρο στα βαμμένα πλούσια χείλη της, πόσες ώρες κοιμόταν, πότε ξυπνούσε, πόσους φίλους και φίλες είχε, πότε τη χώρισε ένας γκόμενος που την χαστούκισε κι εκείνη έκλαιγε γοερά για μια ολόκληρη νύχτα, πως εκείνη τη νύχτα κατάφερε να φάει μια ολόκληρη τούρτα σοκολάτα μόνη της, πως το επόμενο πρωί έκανε τουλάχιστον 3 ώρες διάδρομο- προφανώς από τύψεις, τα πάντα… Εκτός από ένα. Ποτέ δεν είχε καταφέρει να την δει να γαμιέται. Όσες φορές βρισκόταν η όμορφη άγνωστη με τον πρώην, φρόντιζε τη στιγμή που ετοιμαζόταν εκείνος να την απαλλάξει από τα ρούχα της, να κατεβάζει τα στόρια της μεγάλης τζαμαρίας και να τα κλείνει. Και τότε αυτός θύμωνε, έπινε όλο το υπόλοιπο ουίσκι και έσπαγε το μπουκάλι στον τοίχο- το ξημέρωμα τον έβρισκε μέσα σε γυαλιά σπασμένα να κοιμάται με ανοιχτό το στόμα και τα σάλια να τρέχουν.<br />Εκείνο το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό. Ακόμα και η ιεροτελεστία η δική του άλλαξε- χωρίς να το θέλει βέβαια. Στη βιασύνη του να φτιάξει τη γωνιά της παρακολούθησης όπως έκανε πάντα, του έπεσε το ποτήρι με όσο ουίσκι του είχε απομείνει και έσπασε. Αναγκαστικά εκείνο το βράδυ ήπιε βότκα. Ακόμα και ο καπνός του τελείωσε, και όλο το βράδυ κάπνιζε κάτι ξεραμένα Prince που είχε στο σπίτι για περιπτώσεις ανάγκης. Και η δική της διαδικασία άλλαξε εκείνη τη νύχτα. Μπήκε στο διαμέρισμα, άναψε όλα τα φώτα, και από πίσω της ακολούθησε ένας άντρας γκριζομάλλης, ψηλός και αθλητικός. Μόλις μπήκανε στην κρεβατοκάμαρα, εκείνος έσκισε το μακρύ της μαύρο φόρεμα με μια επιδέξια κίνηση, πέταξε το σακάκι και τη γραβάτα του και άρχισε να την φιλάει με εχθρικό πάθος. Εκείνη σαν υπνωτισμένη, άφησε το γυμνό κορμί της στα χέρια του χωρίς να αντισταθεί στιγμή. Την κόλλησε βίαια πάνω στη τζαμαρία και άρχισε να τη φιλάει στο λαιμό με μίσος σχεδόν. Προς στιγμήν ο ηδονοβλεψίας γέλασε πνιχτά, ήταν πολύ αστεία η εικόνα από δύο στήθη στραπατσαρισμένα, σαν αλλήθωρη μούρη από καρτούν. Μια κίνηση του γκριζομάλλη τον επανάφερε στην λάγνα πραγματικότητα, και τον έκανε να ακουμπήσει το χέρι του στο γυμνό του πέος. Είχε ήδη σκληρύνει πολύ, κάτι που είχε να το νιώσει πάνω από χρόνο, από τότε που η μητέρα του μπήκε με φόρα στο δωμάτιο που πηδούσε την 13χρονη κόρη της φίλης της. Από τότε δεν του μιλάει, τον έχει αποκληρώσει και ντρέπεται που ο γιος της διακόρευσε ένα κοριτσάκι με αυτόν τον τρόπο. Αλλά δεν είχαν πια σημασία όλα αυτά, του ξανασηκώθηκε, μια άγνωστη στάθηκε η αιτία να έχει ξανά στύση, μια άγνωστη που τώρα γαμιόταν ανελέητα από έναν γκριζομάλλη, στα τέσσερα, χωρίς να προλάβει καν να κατεβάσει τα στόρια. Άρχισε να αυνανίζεται γρήγορα- φοβόταν μήπως έχει κανένα ατύχημα και δεν καταφέρει να χύσει με την ορμή που ένιωθε. Ο φακός του τηλεσκόπιου άρχισε να θολώνει, απομακρύνθηκε λίγο, καθάρισε, αυνανιζόταν, σκέφτηκε τη 13χρονη που δεν κατάφερε ποτέ να την χύσει, μετά πάλι κοίταξε την άγνωστη να γαμιέται βίαια από τον γκριζομάλλη, ένιωσε έναν περίεργο πόνο στο στομάχι, έβγαλε μια δυνατή κραυγή και… έμεινε εκεί, αποκαμωμένος, ιδρωμένος, με το χέρι του μούσκεμα και την ανάσα του βαριά. Απομακρύνθηκε από το τηλεσκόπιο- πλέον η άγνωστη όμορφη γυναίκα του ήταν περιττή. Μεταφέρθηκε στον καναπέ του, όπου αποκοιμήθηκε με το δεξί του χέρι λερωμένο.<br />Το πρωί ξύπνησε από σειρήνες. Με το πρόσωπό του γεμάτο αηδία- μόλις είχε τρίψει τα μάτια του με τα χέρια του- περπάτησε προς το παράθυρο. Είδε κάτω στο δρόμο ένα όχημα της πυροσβεστικής και ένα ασθενοφόρο. Απόρησε, έβαλε το μάτι του στο τηλεσκόπιο, κοίταξε κάτω, είδε 3 ανθρώπους ντυμένους με μαύρα αδιάβροχα να μεταφέρουν ένα πτώμα τυλιγμένο με μαύρο πανί και να το τοποθετούν με προσοχή μέσα στο ασθενοφόρο. Χασμουρήθηκε, ανέβασε το τηλεσκόπιο και κοίταξε στο διαμέρισμα της άγνωστης όμορφης γυναίκας. Η τζαμαρία ήταν γεμάτη αίματα.<br />Έβγαλε το τηλεσκόπιο, το έλυσε, το έβαλε στο κουτί του και το ανέβασε στο πατάρι. Πλύθηκε, ντύθηκε, και κατέβηκε στο περίπτερο να αγοράσει ένα καινούριο τσοντοπεριοδικό.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115979096915510452?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1159438359705907382006-09-28T12:45:00.000+03:002006-09-28T13:12:39.733+03:00<span style="font-size:85%;">+ Θα πρέπει να πονάς.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Ως συνήθως τα ξέρεις όλα... Δεν πονάω.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Και τότε γιατί κλαις;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Εγώ; Είσαι τρελός;</span><br /><span style="font-size:85%;">+ 'Ετσι μου είχαν πει αλλά δεν τους πίστεψα.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Γιατί όχι;</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Γιατί αυτοί που μου το είχαν πει ήταν πιο τρελοί από μένα. Γυάλιζε το μάτι τους, μπορεί να ήταν και από την ντρόγκα, αλλά χέστηκα. Σημασία έχει ότι δεν τους πίστεψα.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Καλά έκανες.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Κι εσύ.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Κι εγώ τί;</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Κι εσύ καλά έκανες που με ρώτησες αν είμαι τρελός.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Δεν είσαι όμως τελικά.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Δεν είμαι, άρα κλαις.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Μα δεν κλαίω! Αν έκλαιγα από τα μάτια μου θα έτρεχαν δάκρυα και έβλεπες τον πόνο στο πρόσωπό μου. Εγώ έχω μάτια στεγνά και χαμογελάω.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Ποιός το λέει;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Ποιο;</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Ότι αν έκλαιγες από τα μάτια σου θα έτρεχαν δάκρυα και θα έβλεπα τον πόνο στο πρόσωπό σου;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Όλος ο κόσμος!!</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Ο κόσμος όλος λέει ότι για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να έχεις καλή δουλειά, καλή γυναίκα, καλά λεφτά και μεγάλο πέος. Ισχύει;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Όχι, αλλά αυτό είναι άσχετο.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Είναι;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Δεν είναι;</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Είναι;</span><br /><span style="font-size:85%;">- ................</span><br /><span style="font-size:85%;">+ ...............</span><br /><span style="font-size:85%;">- Δεν είναι.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Λοιπόν; Γιατί κλαις;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Γιατί δεν έχω καλή δουλειά, καλή γυναίκα, καλά λεφτά και μεγάλο πέος.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Και...;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Και είμαι δυστυχισμένος.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Άρα ισχύει ότι για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να έχεις καλή δουλειά, καλή γυναίκα, καλά λεφτά και μεγάλο πέος.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Φυσικά.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Άρα ισχύει και ότι αν έκλαιγες από τα μάτια σου θα έτρεχαν δάκρυα και θα έβλεπα τον πόνο στο πρόσωπό σου.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Φυσικά.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Άρα κλαις.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Ναι, τώρα κλαίω.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Είσαι μαλάκας.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Το ξέρω, αλλά δε φταίω γι'αυτό.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Και ποιός φταίει, η πουτάνα η κοινωνία, η μάνα που σε γέννησε και σε πέταξε στο δρόμο, η τρύπα του όζοντος; Ποιός στον πούτσο φταίει;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Μη μου φωνάζεις.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Δε φωνάζω ακόμα.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Το μυαλό μου που δε με βοηθάει φταίει.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Γιατί δεν το τινάζεις στον αέρα;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Γιατί φοβάμαι τον πόνο.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Μα και τώρα πονάς.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Αυτό είναι άσχετο.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Είναι;<br />- Δεν είναι;<br />+ Είναι;<br />- ................<br />+ ...............<br />- Δεν είναι.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Σου αρέσει να αυνανίζεσαι;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Το κάνω συνέχεια.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Επειδή σου αρέσει;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Ναι, νιώθω ασφαλής.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Γιατί, επειδή κλαις, δεν έχεις καλή δουλειά, καλή γυναίκα, καλά λεφτά και μεγάλο πέος και είσαι μαλάκας;</span><br /><span style="font-size:85%;">- Όχι, επειδή δε με νοιάζει αν θα τελειώσω γρήγορα ή όχι.</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Κανέναν δεν τον νοιάζει.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Κανέναν;;;;;</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Κανέναν...</span><br /><span style="font-size:85%;">- ..............</span><br /><span style="font-size:85%;">+ .............</span><br /><span style="font-size:85%;">- ........................................</span><br /><span style="font-size:85%;">+ Μπορώ να σε σκοτώσω αν θες.</span><br /><span style="font-size:85%;">- Καν' το.</span><br /><span style="font-size:85%;">____________________________________________________________________________________</span><br /><span style="font-size:85%;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115943835970590738?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1158303958731648232006-09-15T09:52:00.000+03:002006-09-15T10:13:07.666+03:00<em><span style="font-size:85%;">Χρόνος και χώρος γνωστός, και οι δύο δικοί μου.<br /><br />«Ένας δρόμος, μια ασημένια αλυσίδα κι ένα ξύλινο κουτί.»<br />Μόνο αυτό μου είπε κι έφυγε. Ήταν πιο όμορφος από ποτέ, για πρώτη φορά τον είδα ντυμένο στα λευκά. Ήρθε λίγο μετά από τη μανούλα, κάθισε μακριά μου, δεν με άγγιξε καν. Οι μόνες λέξεις του ήταν αυτές.. «Ένας δρόμος, μια ασημένια αλυσίδα κι ένα ξύλινο κουτί». Προσπάθησα να αρθρώσω την απορία μου, αλλά η φωνή μου αντί να υψωθεί μέσα από το λαιμό και να κυλήσει στον αέρα άλλαξε πορεία, γύρισε προς την καρδιά μου και στάθηκε εκεί, ξέπνοη και ατάραχη. Δεν τον ρώτησα τίποτα. Ούτε χαμογέλασα, ούτε δάκρυσα. Τίποτα ένιωσα. Υπάρχουν πολλά «τίποτα» για να νοιώσεις. Είναι άλλο το «τίποτα» του μυαλού, το κενό σκέψης, η παραίτησή σου να χρησιμοποιήσεις την μια πλευρά του εγκεφάλου σου για να γεννήσεις κώδικες και σκαριφήματα, και άλλο το «τίποτα» της ψυχής που εκκενώνεται από δονήσεις και ξυπνήματα αλλόκοτα. Το δικό μου «τίποτα» εκείνο το βράδυ ήταν μεγαλειώδες. Σχεδόν ζείδωρο και καταπραϋντικό.</span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"><br />Ένας δρόμος.<br />Λίγα λεπτά πριν είχε φύγει η μανούλα. Ήρθε με τη βαλίτσα της, το μεγάλο της λευκό καπέλο, σαν βγαλμένη από ταινία του ΄30 να μου ανακοινώσει το φευγιό της. Τόσο όμορφη που ήταν μου κόπηκε η ανάσα, δε φανταζόμουν ότι η πηγή της τροφής μου, το δεκανίκι των βημάτων μου, η εχθρός της απελευθέρωσής μου και η μετέπειτα εύκολη λεία όλων των «κατηγορώ» μου θα μπορούσε να κρύβει τόση άπλετη ομορφιά και χάρη. «Φεύγουμε με τον πατέρα σου για πάντα από δω, είναι χρέος μας να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον σε κάποιον άλλο πλανήτη. Εδώ τα χρωστούμενα είναι πολλά, και χρειάζεται να μαζέψουμε κομμάτια για να τα ξεπληρώσουμε». Κι έφυγε κλείνοντάς μου το μάτι- η ντίβα μανούλα.<br /><br />Μια ασημένια αλυσίδα.<br />Χτύπησε το τηλέφωνο και το σήκωσα. Ήμουν εκνευρισμένη, με είχαν τρελάνει εκείνη τη μέρα, μια η αδερφή μου για να μοιραστεί μαζί μου την καλύτερη σεξουαλική εμπειρία που είχε στη ζωή της με τον τύπο που γνώρισε το προηγούμενο μόλις βράδυ, μια η μανούλα που μου ανακοίνωσε ότι ήθελε να με δει και τώρα αυτός ο άγνωστος που μου έδινε πληροφορίες από το τηλέφωνο για να βρω το καινούριο μου σπίτι. Όταν το έκλεισα, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν το κρίμα που έκρυβε ο αποχωρισμός μου από τους δίπλα, πολύ θα μου έλειπαν οι καυγάδες και τα πηδήματά τους. Σηκώθηκα να μαζέψω τα τελευταία απομεινάρια της περιουσίας μου, όταν έκπληκτη βρήκα μια ασημένια αλυσίδα που μου είχε κάνει δώρο ο παππούς μου ο Αιμίλιος όταν ήμουν 7 χρονών. Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα: φορούσα το άσπρο φουστάνι με τα κόκκινα κερασάκια στο πλάι, το ασορτί καπέλο, τα ασορτί παπούτσια και κρατούσα την ασορτί τσαντούλα. Όλα ιδιοκτησία της αδερφής μου, αλλά η ανάπτυξη του σώματός της φρόντισε - ω τι χαρά!!- να μεταβιβαστεί η κυριότητα με συνοπτικές διαδικασίες σε εμένα. Πήγαμε εκείνο το μεσημέρι της Κυριακής- όπως κάθε μεσημέρι Κυριακής- να δούμε τον παππού Αιμίλιο, τη γιαγιά Ζωή και τη γιαγιά Σοφία. Από τους τρεις πραγματική μου γιαγιά ήταν μόνο η Σοφία, η μητέρα της μανούλας. Η Ζωή, η αδερφή της, και ο άντρας της Ζωής, ο Αιμίλιος, προσφέρθηκαν πριν πολλά χρόνια να φιλοξενήσουν την έγκυο τότε Σοφία στο σπίτι τους, όταν ο άντρας της Χρήστος «σκοτώθηκε από τους Γερμανούς». Όταν η μανούλα- Νίνα μεγάλωσε - στα 50 της περίπου- έμαθε πως ο πατέρας που δε γνώρισε δεν σκοτώθηκε ποτέ, δεν ήταν ποτέ ήρωας αλλά Γάλλος κατάσκοπος στην Ελλάδα, από αυτούς τους μαφιόζους της Μασσαλίας που ξεκοίλιαζαν τον κοσμάκη, και τώρα πια ζει με άλλο όνομα (ποιος ξέρει πόσα είχε αλλάξει) στην Αργεντινή με τη γυναίκα, τα παιδιά και τα εγγόνια του. Όπως και να’χει, ο Αιμίλιος τη Νίνα την είχε πάνω από κόρη του, κι εμάς πάνω από εγγονές του. Κι όταν πηγαίναμε να τον επισκεφτούμε με έπαιρνε κρυφά, «έλα εδώ γιαβράκι» μου έλεγε «να σου δώσω να πιεις λίγο κρασί από το βαρέλι». «Το κόκκινο παππού» φώναζα εγώ ενθουσιασμένη, «το κόκκινο που είναι γλυκό». Και μου έβαζε στο ποτηράκι μου δυο δάχτυλα, το δικό του το γέμιζε ως τα πάνω, και με τσούγκριζε και μου έλεγε «άντε, να είσαι όρθια στη ζωή σου και μπερκέτισα». Εκείνο το μεσημέρι που φορούσα το όμορφό μου φουστάνι, με φώναξε να μου δείξει πώς έφτιαχνε τις κρεμάστρες. Όταν τελείωσε τη διδασκαλία της τέχνης που τον συντρόφευε στα γεράματά του, με πήρε στα πόδια του και με τσίγκλησε να βάλω το χέρι μου στην τσέπη του να βρω την έκπληξη. Και βρήκα ένα κουτάκι βελούδινο, από αυτά που ανοίγουν απότομα σα να βιάζεται το δώρο να σε χαροποιήσει, και είδα να λαμποκοπάει μια ασημένια αλυσίδα κι ένα χρυσό φλουρί. «Κωσταντινάτο είναι», μου είπε, «να το φοράς για καλή τύχη. Δε μου έφτανε ο παράς για χρυσή αλυσίδα, και ξέρω, είναι παράταιρο. Αλλά μη σε νοιάζουν εσένα αυτά, την τύχη σου να κρατάς και ας είναι κι από άλλη στόφα». «Παππού τι είναι παράταιρο;» ρώτησα. «Παράταιρο είναι που ρωτάς τι είναι παράταιρο και δεν το ξέρεις από μόνη σου»- αυστηρός παππούλης...<br />Το φλουρί το ακούμπησα στα χέρια του δύο χρόνια μετά, όταν κείτονταν νεκρός στο φέρετρό του, όμορφος, κοτσονάτος, με το αγαπημένο του κοστούμι και ένα σαρκαστικό χαμόγελο- είμαι σίγουρη ότι είχε πιει τα κρασάκια του πριν..<br /><br />Ένα ξύλινο κουτί.<br />Πριν λίγα λεπτά έφτασα στο καινούριο μου σπίτι. Δεν έχει τίποτα μέσα, δεν έχει ούτε ρεύμα- το έκοψε ο προηγούμενος ενοικιαστής και πρέπει να τρέχω στη ΔΕΗ αύριο. Και άργησα να ξεκινήσω και σκοτεινιάζει τώρα και άντε να βρω που έχω πακετάρει τα κεριά. Άνοιξα τη μεγάλη μπαλκονόπορτα μπας και τρυπώσει το σούρουπο και δω τίποτα. Καινούριο σπίτι, καινούριες γωνίες, καινούρια μυρωδιά, καινούριος ουρανός, καινούριοι γείτονες, καινούρια εγώ. Λέω να μαζέψω όλα αυτά τα αγνώστου χρόνου και χώρου δικού μου γραπτά, όλες αυτές τις αγνώστου χρόνου και χώρου δικού μου μουσικές, και να τις κλείσω σε αυτό το ξύλινο κουτί που βρήκα στο δρόμο καθώς ερχόμουν. Πώς πετάνε μερικοί άνθρωποι τόσο όμορφα σκαλιστά αντικείμενα; Πώς πετάς δίπλα από τα σκουπίδια, λες και ούτε μέσα σε αυτά δεν αξίζει να μπει, τον κόπο ανθρώπων πάνω από ένα κομμάτι ζωής; Αυτό το κουτί είναι πανέμορφο και χαίρομαι πολύ που το υιοθέτησα χωρίς καμία ντροπή. Και ξέρω ότι θα είναι το καλύτερο σπίτι για τον πόνο, το μίσος, την αγάπη, τον πόθο, την αλήθεια, τον φόβο, το ψέμα, το θάνατο, το φως, τη ζωή, τη γέννηση, τη φθορά, τα κύτταρά μου, τις πληγές μου, το πεθαμένο αίμα μου και τον φύλακά μου- δε θέλω πια να τον ξαναδώ, ούτε εκείνος θέλει να ξανάρθει. Λέω να σας μαζέψω όλους σας, σαν τα αγαπημένα playmobil μου, να σας βάλω σε αυτό το ξύλινο κουτί και να σας κλείσω στην ντουλάπα του καινούριου μου δωματίου.<br /><br />Ο χώρος πάντοτε δικός μου ήταν, αυτό το ξέρω.<br />Τώρα πια δικός μου και ο χρόνος.</span></em><br /></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115830395873164823?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1157715739207795072006-09-08T14:34:00.000+03:002006-09-08T14:42:19.216+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/1600/Schiele22.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6747/3682/400/Schiele22.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115771573920779507?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1157703172566828672006-09-08T11:06:00.001+03:002006-09-08T11:12:52.570+03:00<em><span style="font-size:85%;">Χώρος άγνωστος, χώρος δικός μου.<br /><br /></span></em><a href="http://perso.orange.fr/repertoires/Mulholland/Pictures/Llorando.mp3"><em><span style="font-size:85%;">Llorando</span></em></a><em><span style="font-size:85%;"> σημαίνει κλαίγοντας. Θυμάμαι που ήμουν με τον Κώστα, έναν ακόμη από τους ταχυδακτυλουργούς που εμφάνιζαν ξαφνικά πεταλουδίτσες στο στομάχι μου, και αράζαμε σπίτι του. Μου είπε γελώντας ότι εκείνο το βράδυ θα με έκανε κουλτουριάρα. Άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί- κλοπιμαίο από την κάβα του πατέρα του- έσβησε τα φώτα, άναψε δύο μισοκαμένα κεριά- δεν είχαμε λεφτά για να πάρουμε καινούρια- και έβαλε στο dvd το Mullholland Drive. Όταν τελείωσε η ταινία, το μόνο που είχα καταλάβει ήταν το τραγούδισμα αυτό. Είχε ξυπνήσει μέσα μου τις μελωδίες του κόσμου μια απόκοσμη γυναικεία φωνή που τραγουδούσε δυνατά και καθαρά.. Ένιωθα σαν να έκλεβε τις ατμόσφαιρες και να τις ακουμπούσε στα χέρια μου. Γελούσε ο ταχυδακτυλουργός Κώστας, γελούσα κι εγώ- όχι από το τραγούδισμα, από το κρασί. Τη νύχτα πια, όταν αποφασίσαμε να περπατήσουμε στα στενάκια του Θησείου να μυρίσουμε το κρύο, μου κρατούσε το χέρι κι εξηγούσε τι θα πει να κλαις. Δεν είναι μόνο να δακρύζουν τα μάτια σου και να αλλάζει η όψη σου.. είναι να καθαρίζει η ψυχή σου, να σου δίνει ανάσα και λύτρωση.. δεν είναι μόνο να τραγουδάς τον πόνο σου, είναι και να φωνάζεις τη δύναμή σου.<br />Δεν έκλαψα ούτε στάλα εκείνη τη νύχτα. Μόνο λυτρωμένη ένιωσα. Πόσα χαμόγελα χωρούν σε μια μόνο στιγμή..<br /><br />Μίλησα με τη μανούλα- χθες ίσως, άγνωστος ο χρόνος άλλωστε. Εκείνη έκλαιγε. Κι έκλαιγε με λυγμούς τόσους που η γραμμή του τηλεφώνου γινόταν χείμαρρος, έβγαινε από το δικό μου ακουστικό και πλημμύριζε το δωμάτιο. Και προσπαθούσα τόσο να κολυμπήσω αλλά κρατούσα και το τηλέφωνο και τη φωνή της μανούλας και τον πόνο και την λύτρωση και τη δύναμη και την ανάσα της. Και προσπαθούσα να καταλάβω τις άναρθρες εκκλήσεις της και πάλι δεν μπορούσα. Και ήθελα τόσο να την πάρω στην αγκαλιά μου σα να είμαι εγώ η μανούλα, να της ψιθυρίσω ότι όλα καλά θα πάνε αλλά πως? Δεν ήξερα καν το θέμα του πόνου της. Λένε πως στην προηγούμενη ζωή μας ήμαστε εμείς γονείς με παιδιά τους τωρινούς γονείς μας. Πως εισπράττουμε ό,τι εισέπραξαν από εμάς, πως κουβαλάμε όσα τους φορτώσαμε και μας χρωστούν ό,τι τους στερήσαμε. Μου αρέσει αυτή η σκέψη. Με κάνει και νιώθω δικαιωμένη. Και λυτρωμένη και δυνατή. Σαν το τραγούδισμα.<br />Θα φύγω από αυτό το σπίτι. Οι τοίχοι είναι λεπτοί και ακούω τους δίπλα που μαλώνουν για το κανάλι που θα παρακολουθήσουν απόψε. Ο άντρας θέλει να δει ειδήσεις, η γυναίκα ταινία. Ο άντρας της φωνάζει ότι δεν την αντέχει πια, ότι η γκρίνια της έχει γίνει ανυπόφορη, πως είναι άχρηστη και ακόμα και το ένα πιάτο φαΐ που κάνει το κάνει σκατά, σαν τα μούτρα της δηλαδή, που έχει αφεθεί και έχει γίνει σαν μπόγος. Κι εκείνη κλαίει γοερά, και καταριέται την ώρα και την στιγμή που τον παντρεύτηκε και άφησε την καριέρα της, που σίγουρα τώρα θα είχε γίνει μεγάλο στέλεχος της εταιρείας που δούλευε, που τουλάχιστον εκεί την σέβονταν και δεν την αντιμετώπιζαν σαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης, που του ζητάει τόσο καιρό να κάνουν ένα παιδί και αυτός αρνείται άρα δεν την αγαπάει. Και μετά τραγουδάει τον πόνο της κλαίγοντας, και ο άντρας αφουγκράζεται το τραγούδισμα, πονάει μαζί της. Και μετά της κάνει δυνατό, άγριο σεξ. Το φωνάζει σε όλους μας για να μας καθησυχάσει. Και μετά κοιμούνται ήσυχοι… μόνο εκείνοι, όχι εμείς.<br /><br /> Θα φύγω από αυτό το σπίτι. Δε θα με χάσει αυτός. Άλλωστε ξέρει ανά πάσα στιγμή που είμαι, με βρίσκει ακόμα και αν δεν τον ενημερώσω. Είναι ίδιος από τότε που ήμουν μικρή, αλλά τότε τον έβλεπα μόνο σε όνειρα. Δεν ξέρω το όνομά του.. επιμένει να κρατά την ταυτότητα του κρυφή. Είναι τόσο όμορφος… μου αρέσει να τον κοιτώ όταν μου κάνει τις αυστηρές παρατηρήσεις του. Μου αρέσει να παρακολουθώ τον τρόπο που κουνά τα χέρια του, που γυρίζει το βλέμμα του, που μορφάζει το θυμό του και την πίστη του σε μένα.. Και η φωνή του.. στεντόρεια και καθάρια.. Επιβλητική και προστατευτική.. Και τα μαύρα ρούχα του μυρίζουν πάντα νυχτολούλουδο.. Δεν κινείται τη μέρα, μόνο τις νύχτες έρχεται και ακουμπάει τα δάχτυλά του στους ώμους και στο μέτωπό μου, και μου διηγείται ιστορίες από τότε που ζούσε ακόμα.. Μου εξιστορεί τον πόνο του, τη λύτρωση και τη δύναμή του. Κι εγώ σα μικρό κοριτσάκι κουρνιάζω και κλαίω βουβά στην αγκαλιά του.<br />Τα πρωινά με αφήνει στη γωνιά του δωματίου με τη σιωπή για μουσική μου.<br />Άραγε η μανούλα να τραγουδά ακόμα κλαίγοντας?<br /> </span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115770317256682867?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1157106160788820382006-09-01T13:16:00.000+03:002006-09-01T13:22:40.803+03:00<em><span style="font-size:85%;">Χρόνος άγνωστος, χώρος δικός μου.<br />Ποτέ δεν περίμενα ότι οι γιορτές θα ήταν τόσο μη διασκεδαστικές. Έχεις μια αφορμή να γελάσεις, να περάσεις καλά, να πιεις, να γουστάρεις ρε παιδί μου κι εσύ τη σπαταλάς! Δεν καταλαβαίνω γιατί θύμωσε η μανούλα μου. Δεν ήμουν στην ώρα μου για το φαγητό λέει, ήμουν μεθυσμένη και άσχημη λέει… και? Κακό είναι που στα γενέθλιά μου είπα να το ρίξω λίγο έξω? Την ενόχλησε που δε φόρεσα το άσπρο φόρεμα που μου είχε πάρει δώρο, αλλά δε φταίω, το γαμημένο κάηκε! Πήγε και αγκάλιασε το αναμμένο μου τσιγάρο και λαμπάδιασε. Έτσι κι αλλιώς μαλακία ήταν, σαν παρανυφάκι ένιωθα όταν το φορούσα. Γενικώς τα ρούχα μου δεν υπακούν. Είμαι σίγουρη ότι όταν κλειδώνει η πόρτα της ντουλάπας αυτά στήνουν χορό, οι μπλούζες αλλάζουν επιδεικτικά ταίρι σαν πουτανάκια, τα παντελόνια κοκορεύονται και φουσκώνουν σαν καλοδιατηρημένοι 50άρηδες, τα φουστάνια μου χορεύουν καν-καν σε ξέφρενους ρυθμούς.. Γι’αυτό τα ρούχα μου είναι πάντοτε τσαλακωμένα. Γι’αυτό και το αποψινό μου φουστάνι ήταν έτσι. Θύμωσε και ο μπαμπάς, αλλά αυτός θυμώνει πάντα. Τον ντρόπιασα λέει στην συνάδελφό του που είναι ταυτόχρονα και αδερφή του υπουργού υγείας και δημοτική σύμβουλος στην περιοχή και πετυχημένη σύζυγος και νοικοκυρά και τ’αρχίδια μας κουνιούνται. Και με κοίταζε η γκιόσα με το ύφος της κολωνακιώτικης περιφρόνησης, και μου έριχνε που και που κι ένα βλέμμα συμπόνιας, και είχε και το θράσος να μου πει ότι είμαι χτυπημένη. Εγώ χτυπημένη! Ηλίθια γκαβή ανοργασμικιά τράβα στον αδερφούλη σου τον τρωω-τα-λεφτακια-του-συμπαντος-και-γουσταρω υπουργό μπας και κάνετε καμία αιμομιξία της προκοπής και άσε τη δική μου τη ζωή να την ελέγξω εγώ. Μόνο εγώ ελέγχω! Μόνο εγώ. Και αυτός.<br />Τα μάτια μου πονάνε. Εγώ μια χαρά πέρασα πάντως. Δεν ξέρω τι ώρα είναι, θα πρέπει να πάω κάποια Δευτέρα στη δουλειά. Νομίζω ότι τις Δευτέρες σταματά ο χρόνος. Πρέπει να είναι μια κρυφή συμφωνία ανάμεσα στις ημέρες της εβδομάδας και στους εργασιομανείς, να παγώνει ο χρόνος τη Δευτέρα το πρωί και να ξαναξεκινά την Παρασκευή το μεσημέρι. Κενό είναι. Δε με νοιάζει, δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο εκείνη τη Δευτέρα που χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα εγώ τρέχοντας, περίμενα τηλέφωνο από τον Δημήτρη.. Πόσο τον αγαπούσα τον Δημήτρη.. Πεταλουδίτσες στο στομάχι, καρδούλες πάνω από το κεφάλι μου, ήμουν όμορφη από τόση πολλή αγάπη που ένιωθα. Μάλλον είχε περάσει μέσα στις φλέβες μου η αγάπη, δεν υπήρχε αίμα πια, δεν ξέρω τι χρώμα είχε η αγάπη εκείνη, ούτε αν ήταν υγρή σαν το αίμα μου. Δεν νομίζω όμως, δεν έρεε, μόνο πετούσε και λαμποκοπούσε. Και με κινούσε.. Δεν ήταν ο Δημήτρης. Ο Σταμάτης ήταν. Τι άσχημη φωνή που είχε εκείνη τη μέρα ο Σταμάτης. Οι λέξεις του ηχούσαν σα χαλασμένα γρανάζια που τα δοντάκια τους είχαν σπάσει σε κομμάτια- κι εγώ έπρεπε να τα μαζέψω ένα προς ένα, να περάσω το χέρι μου μέσα από τα κινούμενα γρανάζια, να τα συνθλίψει το σίδερο και η σκουριά, και μέσα στις λίμνες του αίματός μου να πιάσω μια μια τις λέξεις και να τις ενώσω για να δω πώς μοιάζει ο θάνατος. «Ο» «σου» «μάνα» «τη» «μου» «και» «σου» «το» «γυναίκα» «ξέρει» «πατέρας» «η» «πηδάει»…<br /> «Ο πατέρας σου πηδάει τη γυναίκα μου και η μάνα σου το ξέρει». Και αίμα πολύ..<br />«Και θέλω να το μάθεις κι εσύ γιατί είναι ο μόνος τρόπος να τον εκδικηθώ». Και αίμα πολύ.<br />«Σκοτώνοντας εσένα σκοτώνω αυτόν». Και αίμα πολύ.<br />Σαν να έφυγε αυτή η ωραία αγάπη που είχα μέσα στις φλέβες μου- είμαι σίγουρη ότι ήταν γαλάζια τελικά- και να ξαναγέμισαν αίμα. Μόνο που αυτή τη φορά δε σταμάτησαν να γεμίζουν. Γέμιζαν όταν του ζήτησα εξηγήσεις, γέμιζαν όταν της φώναζα ότι είναι πιο πουτάνα από την άλλη γιατί το ξέρει και το δέχεται σαν ηττοπαθής σαύρα, γέμιζαν όταν προσπαθούσα να κρατήσω τη μισάνοιχτη βαλίτσα και να πάω τρέχοντας στον Δημήτρη, γέμιζαν όταν έκλαιγα στην αγκαλιά του σαν κακομαθημένο μυξιάρικο που του πήραν το γλειφιτζούρι από τα χέρια, γέμισαν τόσο πολύ που φούσκωσαν όλο το βράδυ και έσκασαν με βία πάνω στα σεντόνια, στους τοίχους, στις κουρτίνες, στα μάτια του Δημήτρη… Ποτέ δε θα ξεχάσω τα μάτια του Δημήτρη εκείνο το πρωί. Κοιμόμουν εξαντλημένη … ξυπνώντας τα είδα τρομαγμένα και θλιμμένα. Σαν να τους πήρες τη γυαλάδα τους και να την έκανες άμμο. Πετρωμένα και τρομοκρατημένα. Σήκωσα τα δάχτυλά μου να τον χαϊδέψω και είδα κι εγώ το αίμα που πια είχε βγει από τις φλέβες και τις αρτηρίες μου και είχε χρωματίσει όλο το κορμί μου, το κρεβάτι, τους τοίχους, το ταβάνι. Έφυγε ο Δημήτρης από τότε. Έφυγε και η γαλάζια αγάπη. Και οι πεταλουδίτσες και οι καρδούλες πάνω από το κεφάλι μου. Έμειναν οι πληγές.<br />Εγώ καλά πέρασα στα γενέθλιά μου. Οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν. Θα έρθει αυτός και θα μου το επιβεβαιώσει. Θα μου πει πάλι με την αυστηρή του φωνή ότι μόνο εκείνοι φταίνε, θα μου δώσει το μαχαίρι να τους σκοτώσω κι εγώ θα αρνηθώ. Και πάλι θα φύγει θυμωμένος μέχρι να βρει τον χρόνο να ξαναγυρίσει πιο αυστηρός ακόμα.<br />Χρόνος άγνωστος, διψάω και δεν έχω άλλο αλκοόλ.<br /> </span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115710616078882038?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1157035831286266892006-08-31T17:48:00.000+03:002006-08-31T17:50:31.300+03:00<em><span style="font-size:85%;">Χρόνος άγνωστος, χώρος δικός μου.<br />Πριν λίγη ώρα γεννήθηκα. Δεν νιώθω ακόμα τα ακροδάχτυλά μου. Το τσιγάρο που είναι σκαλωμένο στα χείλη μου δεν είναι πια αναμμένο. Δεν είναι πια τσιγάρο. Μάλλον το έχω ακόμα εκεί για μένουν τα χείλη μου μισάνοιχτα και να ανασαίνω. Το κρεβάτι είναι κρύο, μυρίζει ακόμα αυτό το απορρυπαντικό που μου αγόρασε η μάνα μου «μπας και γίνω άνθρωπος». Πάντα το κάνει αυτό- μου αγοράζει μόνο αντικείμενα που «θα με κάνουν άνθρωπο». Ξεσκονόπανα μιας χρήσης, αρωματικές ταμπλέτες για το καζανάκι να μυρίζει έλατο η χέστρα, ηλίθια ζωάκια που κολλούν στους τοίχους με μόνο τους σκοπό να βαστούν μια πετσέτα, μαλακτικό ρούχων που «μυρίζει μανούλα» για να μην ξεχνάμε και την υποχρέωση… Και ποτήρια, πολλά ποτήρια, κάθε ύψους και χωρητικότητας, νερού, κρασιού, ποτού, σαμπάνιας, ούζου… Έχω στο σπίτι μου πάνω από 200 ποτήρια, μόνο ποτήρια, παντού ποτήρια σκόρπια που με παρακαλάνε να τα σπάσω αλλά εγώ «πρέπει να γίνω άνθρωπος» και να τα φυλακίζω καθαρά- καθαρά στο ντουλάπι τους.. Όπως και ο πατέρας μου ο οικογενειάρχης ο σωστός, που πάντα ήταν «άνθρωπος» και μας «φυλάκιζε» σε ντουλάπια, μην πουν ποτέ για τις κόρες του ότι είναι άχρηστες, να περάσουν σε ένα καλό ΑΕΙ γιατί «παιδιά καθηγητή είστε, δε γίνεται να τελειώσετε μόνο το λύκειο!!», να μην ανοίγουν τα πόδια τους όπου και όπου, να βρουν τον άντρα τον πρόστυχο τον λεφτά, που θα τις έχει βασίλισσες και να είναι δούλες και κυράτσες μαζί… Εφτά ποτήρια η καθεμία.. Εφτά εγώ, εφτά η αδερφή μου… και όταν εκείνη χώρισε τον άντρα της τον πρίγκιπα γιατί τον έπιασε με την κολλητή του να πηδιούνται στο ασανσέρ δεκαεφτά ποτήρια έγινε… και όταν εγώ μετακόμισα για να μείνω μόνη και εργένισσα είκοσι εφτά ποτήρια και οι δυο μας… Προσπαθεί η μανούλα να φυλακίσει όλα τα ποτήρια στα ντουλάπια, έρχεται κρυφά και τα μαζεύει όταν λείπω… κι εγώ τα βγάζω όταν γυρνάω, μέχρι να αποφασίσω ξανά ότι «πρέπει να γίνω άνθρωπος»…<br />Το τσιγάρο μυρίζει άσχημα πια. Κι εγώ πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι, πριν από λίγη ώρα γεννήθηκα, με περιμένουν όλοι να το γιορτάσουν. Όχι όλοι, αυτός δεν θα έρθει πάλι. Ποτέ δεν έρχεται. Από τότε που τον γνώρισα είναι απών. Αμυδρά θυμάμαι το πρόσωπό του- μόνο τα μάτια του είναι καρφωμένα σε κάθε διάδρομο του εγκεφάλου μου. Ούτε τα χέρια του θυμάμαι- μόνο ότι είναι μεγάλα. Και τη φωνή του την ανακαλώ μόνο όταν με επισκέπτεται για να μου κάνει παρατήρηση. Είναι αυστηρός- δε θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Του χρωστάω, οφείλω να τον υπακούω, και όταν κάνω λάθη καλά κάνει και μου τη λέει. Μερικές φορές φωνάζει πολύ, αλλά είναι που έχει δίκιο. Όχι, όχι, δεν μπορώ να πω, δεν έχω κανένα παράπονο από αυτόν. Μόνο ότι λείπει ίσως. Συνέχεια λείπει.<br />Λέω πριν αρχίσω να καμουφλάρω το πρόσωπό μου με τόνους χρωματιστών χημικών αντιδράσεων να πιω ένα ποτό μόνη μου…. Ο ουρανίσκος μου είναι ακόμα μουδιασμένος… πρέπει κάπως να τον αφυπνίσω.. Ξέρεις τι θα ήθελα να είχα? Αυτά τα καραμελάκια που παίρναμε μικρές, που τα ακουμπούσες στη γλώσσα σου και έσκαγαν! Μου έρχεται τόσο εύκολα ακόμα στη γλώσσα μου η στυφή γεύση και το μικρό τσίμπημα που προκαλούσαν- θα έλεγε κανείς ότι ανατίναζαν όλους τους πόρους του στόματός σου. Θυμάμαι μια φορά πριν κανένα χρόνο, ένα από τα λίγα μεσημέρια που αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στη μικρή πλατεία, που μπήκα στο ψιλικατζίδικο και είδα τα γνώριμα σακουλάκια. Σαν να είχα βρει κάποιον φίλο από τα παλιά ενθουσιάστηκα! Αγόρασα δύο, άνοιξα επί τόπου το ένα και το άδειασα όλο μέσα στο στόμα μου, η γλώσσα μου τσιμπήθηκε, οι πόροι ανατινάχτηκαν, τα αυτιά βούιξαν. Πρέπει να ήμουν σε παραλήρημα, όταν ήρθε ένα κοριτσάκι μικρό και μου ζήτησε να της πάρω ένα. Ρώτησα τη γιαγιά της- την ψιλικατζού δηλαδή- αν το επιτρέπει και αφού πήρα τη στριφνή και πικρόχολη άδειά της, έκανα το δωράκι μου στη μικρή. Λες και ο χρόνος ξαφνικά απέκτησε υπόσταση… μέχρι που τον αφάνισε ξανά ο φίλος μου, που κοιτώντας το κοριτσάκι μονολόγησε: «Μικρή μου σε λίγα χρονάκια με αυτή τη γλωσσίτσα θα παίρνεις πίπες» και γέλασε. Ο μαλάκας.<br />Αυτή η βότκα δεν έχει καμία σχέση με τα καραμελάκια μου..</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115703583128626689?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33532111.post-1156854480432238872006-08-29T15:16:00.000+03:002006-08-29T15:28:00.446+03:00<em><span style="font-family:georgia;">lonely as a dry and used orchard</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">spread over the earth</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">for use and surrender.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">shot down like an ex-pug selling</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">dailies on the corner.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">taken by tears like </span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">an aging chorus girl</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">who has gotten her last check.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">a hanky is in order your lord your</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">worship.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">the blackbirds are rough today</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">like</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">ingrown toenails</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">in an overnight</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">jail---</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">wine wine whine,</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">the blackbirds run around and</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">fly around</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">harping about</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">Spanish melodies and bones.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">and everywhere is</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">nowhere---</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">the dream is as bad as</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">flapjacks and flat tires:</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">why do we go on</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">with our minds and</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">pockets full of</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">dust</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">like a bad boy just out of</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">school---</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">you tell</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">me,</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">you who were a hero in some</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">revolution</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">you who teach children</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">you who drink with calmness</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">you who own large homes</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">and walk in gardens</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">you who have killed a man and own a</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">beautiful wife</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">you tell me</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">why I am on fire like old dry</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">garbage.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">we might surely have some interesting</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">correspondence.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">it will keep the mailman busy.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">and the butterflies and ants and bridges and</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">cemeteries</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">the rocket-makers and dogs and garage mechanics</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">will still go on a</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">while</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">until we run out of stamps</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">and/or</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">ideas.</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">don't be ashamed of</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">anything; </span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">I guess God meant it all</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">like</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">locks on doors.</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33532111-115685448043223887?l=satya-theblackbirds.blogspot.com' alt='' /></div>satyahttp://www.blogger.com/profile/04435192851221522047noreply@blogger.com2