Φούσκα

Σε δέντρο ψηλό με κλαδιά γεμάτα φούσκες χρωματιστές καθόταν από κάτω. Φούσκες από αυτές που κάνουν τα μικρά κορίτσια φυσώντας απαλά το καλαμάκι βουτηγμένο στη σαπουνάδα και γελούν όταν με το σκάσιμο πιτσιλιέται η μύτη τους. Από αυτές που στο φως ιριδίζουν παιχνιδιάρικα και στα πλάγια τους θαρρείς ότι τρέχουν καταρράχτες. Κοιτούσε τις φούσκες από μακριά, και στα χέρια της κρατούσε μια κλωστή δεμένη κόμπο. Κλωστή από μετάξι, ευαίσθητη και εύθραυστη, να την ξεμπλέξει δεν προσπάθησε ποτέ. Όχι από τίποτα άλλο, από φόβο μη τη σπάσει μόνο. Τόσα έχει σπάσει, όλα αυτά τα κομμάτια ίδρωσε να τα μαζέψει, και πάλι στη διαδικασία κάτι χάθηκε, κάποια άκρη είχε σπάσει περισσότερο, δεν ενωνόταν με το άλλο της κομμάτι. Ποτέ κανείς δεν ενώνεται με το άλλο του κομμάτι. Ποτέ οι φούσκες δεν ξαναγεννιούνται αν σκάσουν. Να ξαναφυσήξεις πρέπει, όχι δυνατά από επιθυμία να ξαναδείς τα χρώματά τους, τίποτα δε θα πετύχεις. Με υπομονή, απαλά, κι ας καίγεται το μέσα σου για φως και χρώμα, για την αποκατάσταση.

Το δέντρο το ψηλό με τα κλαδιά γεμάτα φουσκες χρωματιστές κοιτούσε από κάτω. Κάθε φούσκα και όνειρο, κάθε σκάσιμο και λήθη. Εκεί οι προσδοκίες, εκεί τα σχέδια, εκεί τα κεκτημένα. Όλα μέσα σε φούσκες. Κι εκείνη κρατούσε ακόμα αυτό το μεταξένιο κουβάρι, το έπαιζε αμήχανα στα δάχτυλα, αλλά απαλά, με υπομονή, μη σπάσει τίποτα. Όχι όπως τότε, που έσπασε το πόδι του ξύλινου μικρού αλόγου. Και έκλαιγε ο παιδικός της φίλος απαρηγόρητος, την κατηγορούσε για την σκληρότητά της, για το θράσος και την αναισθησία της, που μπόρεσε να σπάσει το πόδι του ταξιδιάρικου παιχνιδιού. Κι εκείνη στεκόταν και τον κοιτούσε, αποσβολωμένη, χωρίς να πει τίποτα, χωρίς να κλάψει, κενή και ανέκφραστη. Και όσο την κοιτούσε ο μικρός της φίλος τόσο περισσότερο την κατηγορούσε, άλλο τόσο έκλαιγε. «Νόμιζα ότι παίζαμε….» σιγοψιθύρισε και έφυγε.

Τώρα που κάθεται πάνω στο δέντρο, με ένα ποτήρι σαπουνάδα στο ένα χέρι και το καλαμάκι στο άλλο και τον ήλιο να καθρεφτίζει τις καινούριες φούσκες, ο αέρας φυσάει αλλιώς.