The blackbirds are funny today

1ος όροφος, διαμέρισμα 12

«Χθες είδα ένα κρεβάτι να χορεύει!! Αλήθεια σου λέω!!!»
Ο Στέφανος έτρεχε με τα βήματα που του επέτρεπαν τα μικρά του ποδαράκια πίσω από τον Αντώνη ενθουσιασμένος. «Και είχε και παπούτσια μαύρα, αυτά τα γυαλιστερά που φορούν και στην τηλεόραση μπαμπά, σου λέω αλήθεια!! Και έπαιζε και μουσική, δεν την άκουγα καλά όμως, γιατί καθόμουν πάνω στην ντουλάπα με το χαμογελαστό πρόσωπο. Και μου μίλησε το κρεβάτι μπαμπά, και μου είπε να ανέβω πάνω του να χορέψουμε μαζί, κι εγώ ανέβηκα, και ήταν πολύ διασκεδαστικό έτσι που χόρευε και που χοροπηδούσα πάνω στο μαλακό στρώμα!! Θέλω να αγοράσουμε ένα κρεβάτι που χορεύει, σε παρακαλώ!!!».
«Τα κρεβάτια είναι για να κοιμόμαστε Στέφανε, δεν χορεύουν. Είσαι 7 χρονών πια, σταμάτα να σκέφτεσαι παράλογα».



2ος όροφος, διαμέρισμα 21

Η πόρτα έτριξε ανατριχιαστικά όταν άνοιξε το παράθυρο. Το έκλεισε αμέσως, φοβήθηκε μην κάνει ρεύμα, κλείσει απότομα και ξυπνούσε την γρια από το θόρυβο. Ασφυκτιούσε όμως, λίγο καθαρό αέρα χρειαζόταν, και να μπορέσει να καπνίσει ένα τσιγάρο με την ησυχία της. Αλλά πως? Δεν μπορούσε να κλείσει την πόρτα, αν η γρια πάθαινε τίποτα και φώναζε και δεν την άκουγε? Και αν άφηνε την πόρτα ανοιχτή και άναβε τσιγάρο ούτε τζούρα δε θα προλάβαινε να πάρει, αμέσως η γρια θα τσίριζε ότι πάει να την σκοτώσει με τον διαολεμένο καρκίνο που καπνίζει. Πόσες ακόμα τύψεις να φορτωθεί? Είχε ήδη φορτωθεί το ότι σκότωσε τη μάνα της στη γέννα- η γρια δε συγχώρησε ποτέ στην εγγόνα ότι επέζησε αυτή και όχι η κόρη της. Δεν το συγχώρησε ούτε στον θεό. Έκτοτε σιχτήριζε και βλασφημούσε σαν λιμενεργάτης. Στη γειτονιά τη φώναζαν τρελή, και όταν το τελευταίο εγκεφαλικό την ακινητοποίησε μέσα στο μικρό διαμέρισμά της, οι περισσότεροι ανακουφίστηκαν που δε θα την έβλεπαν πια να βρίζει και να φτύνει όποτε περνούσε έξω από εκκλησία.
«Δε γαμιέται, θα καπνίσω και ας πεθάνει».


3ος όροφος, διαμέρισμα 32

- Θέλω να χωρίσουμε.
- Το ξέρω, το έχω καταλάβει εδώ και καιρό.
- Τι εννοείς, ότι δεν είμαι καλή τον τελευταίο καιρό μαζί σου? Μου ζητάς και τα ρέστα τώρα?
- Τίποτα δεν εννοώ εκτός από αυτό που λέω. Το έχω καταλάβει εδώ και καιρό ότι θέλεις να χωρίσουμε, τέλος.
- Και αφού είσαι τόσο έξυπνος που το είχες καταλάβει γιατί δε μου το έλεγες πρώτος, να πάρεις και τη δόξα?
- Γιατί αν ήθελα να κερδίσω δόξα από εσένα θα κρεμούσα μια ταμπέλα στο λαιμό μου που θα έγραφε «η γυναίκα μου μου δίνει κώλο μέρα παρά μέρα».
- Σταμάτα τις εξυπνάδες Αντώνη, σοβαρά μιλάμε.
- Και ποιο είναι το σοβαρό θέμα της συζήτησής μας Μάνια? Ότι χωρίζουμε, ότι το είχα καταλάβει, ότι μου δίνεις κώλο μέρα παρά μέρα? Ποιο?
- Μα καλά, δε σε νοιάζει γιατί θέλω να χωρίσουμε?
- Όχι Μάνια μου.
- Μα τόσα χρόνια μπορείς να τα πετάξεις έτσι? Χωρίς ούτε μια εξήγηση?
- Ναι Μάνια μου, μπορώ.


4ος όροφος, διαμέρισμα 46

«Τα δάχτυλά σου χρειάζεται να νιώθουν ελεύθερα, έτοιμα να χαϊδέψουν. Ο καρπός να είναι χαμηλά, και το χέρι να είναι σαν να αγκαλιάζει ένα πορτοκάλι. Σήκωσε λίγο τον αντίχειρά σου… μην πιέζεσαι. Ασ΄τον να πέσει χαλαρά πάνω στο πλήκτρο. Προσπάθησε να μην κοιτάς την παρτιτούρα, δεν πειράζει αν κάνεις λαθάκια, θέλω να επικοινωνήσεις με τα δάχτυλά σου. Όχι όχι, τα πιέζεις. Οι νότες δε θέλουν σχοινιά να τις τραβάνε, θέλουν φτερά να τις ταξιδεύουν. Μην κολλάς τους αγκώνες στο σώμα σου… μη σφίγγεσαι, μη φοβάσαι. Και μην κάθεσαι σα να έχεις καταπιεί σκουπόξυλο, δε χρειάζεται. Άφησε το σώμα σου να δώσει κίνηση στα χέρια σου, τα χέρια σου στα δάχτυλά σου, τα δάχτυλά σου στο πιάνο, το πιάνο στο αυτί σου και νιώσε… Νιώσε πως είναι να γεννιέσαι και να πεθαίνεις μέσα σε μια μόνο μελωδία….»



Δώμα

Σήμερα ένα μαύρο πουλί ήρθε και έκατσε στο σχοινί με τα φρεσκοπλυμμένα ρούχα και τα κουτσούλησε. Από τότε γελάω!!
The blackbirds are funny today...